Aanzet 334.
05-09-2008 Amsterdam.
Zeewier.

De zomervakantie is voorbij. Al die tijd bleef ik gewoon doorwerken, vooral ook aan de nieuwe film: "Zeewier" die zoals voorgaande jaarlijkse korte films ook nu niet langer zal zijn dan 14 minuten. Vanaf December verleden jaar tot begin deze zomer was ik bezig met de voorbereidingen om weer op zee te gaan kanoen. De tweede keer van de drie keer tot nog toe dat ik er weer ben geweest heb ik het met Oostenwind non stop gefilmd met een op de kano gemon- teerde videocamera in een onderwater behuizing, anders zou het simpelweg niet hebben gekund. De windrichting verschafte mij de mogelijkheid met een grote boog om de Zuidpier naar buiten te gaan. Als een mantra bleef ik mompelen 'niet overmoedig worden' want dat zal je dan bezeuren. Het was vloed en de stroming aldaar bijzonder sterk, in een poging de angst te bezweren bleef ik juist op die plek heen en weer gaan, dus regelmatig voorzichtig om- draaien en daarbij de binnenkomende en uitgaande schepen nauwlettend in de gaten houdend, vanwege de soms niet te onderschatten golfslag die zij kunnen veroorzaken. Tijdens de derde trip hoefde ik niet eerst drie kwartier door het water te ploegen om bij de serieuze golven te komen, want er was een sterke Noord Westen wind waardoor ik gelijk vanaf het begin en al helemaal na een kwartier westwaards te zijn gegaan, het volle pond kreeg aangeboden. Ik twij-velde of ik een oversteek aan zou kunnen en bleef geruime tijd oefenen door bochten te maken zowel naar stuurboord als naar bakboord, gecombineerd met stukken achteruit te kanoen om de angst een vorm te geven die ik zou kunnen handteren tijdens het oversteken waarbij ik dan niet mag talmen vanwege de soms snel varende zeeschepen en Loods- boten. De vierde korte keer ging ik uitsluitend het water op om er vers Zeewier uit op te vissen. Zojuist kocht ik twee nieuwe pomerans voor mijn biljart keu en wilde na lange tijd ook weer eens oude kaas op de markt kopen maar was vergeten dat die kaasboer op die dag er niet was. Een wit stuk marmer die er aanvankelijk zeer grauw uitzag omdat iemand hem kennelijk jarenlang in een tuin had liggen en er waarschijnlijk genoeg van had en hem aan de rand van een parkeerplaats had gerold midden in de stad en die ik net niet kon optillen maar wel in een auto kon rollen, werd toen ik er aan begon te werken steeds kleiner en kleiner. Op een gegeven moment besloot ik er niet meer aan te mogen werken omdat ik dan letterlijk niets meer over zou houden. Af en toe kan dat gebeuren, gelukkig niet constant. Al reeds jaren lang adviseren mijn zoons me om een web-site op te zetten en daar dan vervolgens met de bekende re- gelmaat de Aanzetten op te zetten en daar ben ik dan deze week mee begonnen. Zeewier Aanzet 334 is dus de eerste. Voor de expositie in Arti heb ik twee maanden de tijd om aan de natuursteen te werken welke ik gisteren buiten de stad heb opgehaald. Hopelijk wordt hij niet weer steeds kleiner en kleiner tot dat ik alleen gruis over houd. Voor de verjaardag van de eerste stuurman had ik als cadeau een video opname op DVD van de Kotter die van de ene haven naar de andere haven voer en weer terug met als titel: "Heen en weer". Heen met een prachtig blauwe hemel en terug in de regen. De tweede stuurman zoals reeds eerder beschreven in een vorige Aanzet had ik een steen gegeven in de vorm van een stuurrad. Gisteren avond zag ik de voorpremiere van de film: " Where in the World is O.B.L." in de Balie. En tegen over dat gebouw heb ik tijdens de Zomer vakantie twee of drie avonden in de week Schaak gespeeld op 1, 2 of drie boorden tegelijk in De Kring in een poging scherp te blijven en de algemene vakantie onrust te elimi- neren. Tijdens diezelfde weken zag ik 12 films waarvan 1 per abuis voor de tweede keer. Na die keren dat ik alleen de zee opging heb ik eindelijk omstebeurt eerst met de jongste en daarna met de oudste zoon die trip kunnen onderne- men buiten de pieren met Oostenwind. Een van de lokale oudgedienden op die havenkade aldaar die traditie getrouw elke Zondag morgen vroeg met anderen samen komen, vertelde aan mijn oudste zoon, dat ze elkaar regelmatig tijdens de wintermaanden zeiden die komt een keer niet meer terug. Waarop ik zei dat het dan blijkbaar mijn tijd was, wat hij trouwens beaamde. Verleden week wilde ik een schilders doek van 2 bij 2 of 180 bij 180 cm aanschaffen maar die maat kon ik alleen bestellen. Niet dat ik mij illusies maak wat betreft het kunnen tonen in een galerie, want ook met de sculpturen heeft het 20 jaar geduurd alvorens ik er iets mocht tonen, maar wel omdat ik wil weten wat voor dro- men het mij oplevert. In Park De Oude Waranda te Tilburg hoopte ik een goddelijk licht te aanschouwen in de vorm van een sculptuur en of installatie en met diezelfde hoop ging ik naar De Lange Voorhout in Den Haag om de show 'Freedom' te aanschouwen. Ik voelde mij verdrietig en teneer geslagen daar ik het niet had gevonden. Wel ervaarde ik een kleine opleving in de Hofstad tijdens de opening op dat zelfde Voorhout in de kunstenaars sociteit met een expo- sitie van beelden georganiseerd door de 'Nederlandse Kring van Beeldhouwers'. Ik mag niet vergeten Honing te ko- pen. En de Marmelade die ik prefereer heb ik niet kunnen vinden. Het Gemeente Archief in Rotterdam belde mij laatst met de vraag of ik aanwezig wilde zijn over enkele weken bij de vertoning van een film waar ik 28 jaar geleden het camerawerk voor had verricht, aanvankelijk wist ik niet waar men het over had en zei dat het een vergissing moest zijn want kon mij niets meer herinneren. Pas toen ik hoorde dat de opdrachtgever destijds 20 doeken van mij had gekocht die ik in Parijs had gemaakt en waar ik net vandaan kwam begon er iets te dagen in het Oosten.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||