Aanzet 337.
24-10-2008 Amsterdam.
De ene Helft en de Andere.

Net toen ik mij wilde gaan concentreren op de afhandeling van twee subsidie films jaren geleden mij destijds vergeven door het Filmfonds, belde het Filmmuseum met de vraag of ik schriftelijk toestemming wilde gaan geven om verschil- lende animatiefilmpjes gemaakt in Parijs, New York en Rotterdam te mogen vertonen tijdens het Holland Animatie Film Festival in November. Toen dus Simona Monizza mij hier over belde vertelde ik haar dat ik in gedachte altijd de naam Lisa Monelli uitspreek en soms Mona Lisa en daardoor dan in de war raak en dan altijd voor de zekerheid in mijn agenda kijk voor de juiste spelling. Het alleen plaatsen van de motor in de auto en er weer uit kan inmiddels zonder problemen worden uitgevoerd. Het werkstuk "De ene Helft en de Andere" voor de Arti tentoonstelling is zo goed als klaar voor vervoer. Regelmatig begint de dag met het ophalen van drie gratis dagkranten. Tijdens het dagelijks evalueren is er altijd enige vorm van vertwijveling. Wie had ik zonodig enige mededelingen willen doen? En heb ik dat dan gedaan of heb ik er iets anders voor in de plaats gezegd en was dat relevant? En moet ik nou wel toegeven aan de drang om ge- beurtenissen bv openingen te filmen of gewoon rustig niet doen? Want het kan als een onrustige factor in het geheel worden ervaren door aanwezigen. En wat ga je doen met het materiaal? Oftewel zit men er op te wachten? Waarschijn- lijk niet dus, want dan zouden anderen er ook wel mee bezig zijn, zeker nu iedereen een knop kan indrukken en kan re- gistreren. In ieder geval zag ik gisteren de film: 'Bienvenue chez les ch'tis' alvorens de mij geliefde linzensoep te gaan nuttigen zonder dat ik dat hoefde te bestellen, want men kent mijn culinaire wens. Zoals ook destijds in 1975 te Bath in Engeland waar ik bij een Pakistaan altijd alleen rijst at en een glas water zonder er iets bij en zonder me daarvoor te schamen. In Kriterion tijdens de 'Balkan Snapshots' dronk ik Servische sljivovic met bier en stapte daarna op de kleine blauwe Hercules, reed door de tunnel en passeerde een alcohol fuik die me gebaarde door te rijden, waarschijnlijk om- dat ik zoveel herrie produceerde. Op een ochtend bracht ik de jongste zoon naar Bloemendaal aan Zee met twee skim- boarden omdat hij die niet bij zijn broer achter op de motor kon vervoeren. Een soort surfboarden waar ik verder geen verstand van heb. Daarna voegde ik wat Aanzetten in een envelloppe en schoof die door de brievenbus van Herbert Curiel in Overveen en ging vervolgens een paar uur wandelen in de bossen, om vervolgens weer terug te keren bij de oude meester die inmiddels aanspreekbaar was. En me gelijk nadat we koffie hadden gemaakt in de keuken te kennen gaf dat hij mij boven in zijn werkkamer een film van de Chileen Raul Ruiz wilde laten zien. Kortom we waren de gehele verdere dag aan het analiseren van nog meer materiaal van anderen. s'Avonds reed ik nog een keer op en neer met op- name apparatuur om vervolgens de rijk gevulde dag vermoeid te beeindigen. Hij is als 81 jarige filmmaker voor mij interessant om zijn manier van 'de wereld aanschouwen' die hij dan ook op de voet volgt via de media. 'Shoyu' een authentieke mild-zoute sojasaus van het merk Manna is op, de fles is leeg sinds gisteren. Deze fles Japanse sojasaus heb ik geerfd in 2002 vanwege het overlijden van de moeder van mijn zonen en ik heb er dus zes jaar over gedaan om de fles te ledigen. De kantoor bezichheden blijf ik vaak al voor me uit schuiven, het direct handelen met de materialen heeft altijd mijn voorkeur. Laatst s'morgens vroeg was ik gedwongen om meer dan een uur te wachten tot de Vloed bij halve maan zich iets had terug getrokken want het water kwam bij golfslag over dat stukje kade die ik daarvoor gebruik. Waardoor ik me al zittend in de kano niet vaar klaar kon maken, door bijvoorbeeld het bevestigen van het spat of golf- zeil en het rustig aantrekken van lange rubberen handschoenen. Steeds weer liep ik dat uur in rubber laarzen op die ka- de door dat water, me afvragend of ik me niet aan het aanstellen was en of ik niet heimelijk een reden wilde hebben om op die locatie in de kano te stappen. De sokkel die ik aan het lassen was voor een steensculptuur die ik ga tentoonstellen in Arti op het Rokin tijdens de eerste twee weken van November werd op zich ook een kunstwerk, in de zin dat het niet een gewone sokkel is maar een zelfs noodzakelijk en natuurlijk onderdeel. En dit avontuur bracht me op het idee om voor de groepstentoonstelling in de Bagagehal Loods 6 tijdens de derde week van November voor 1 of 2 andere stenen ook zo'n speciale sokkel te gaan maken. Heel spannend. In een jaszak kwam ik het afgescheurde bioscoop kaartje tegen met de filmtitel 'Elegy' die ik zo'n tien dagen geleden zag en ik probeerde me te herinneren waar die film over ging en daar er niets voor mijn geestesoog te voorschijn kwam raadpleegde ik twee filmkranten voor een artikel er over. En ja nu weet ik het weer het was Ben Kingsley en Penelope Cruz, alhoewel natuurlijk een knap gemaakte film heeft het kennelijk bij mij kwa verhaal geen indruk gemaakt. De enige keer dat ik Ben K als acteur interessant vond was in de film "Gandhi". Ik heb Herbert Curiel beloofd een scene uit de film 'Tikal Temple' te laten zien die ik in 1979 schoot in Gu- atamala met geld van de Rotterdamse Kunststichting. Het betreft een dans die ik uitvoerde op de tempel van de Jaguar in Tikal met Therese Breuls achter de camera. Dit naar aanleiding van een film die hij mij liet zien waarin een Maya Priester met anderen een ritueel uitvoerde op die zelfde Tempel geschoten door een filmmaker uit Nijmegen een paar jaar geleden. Gisteren kocht ik bij De Blokker een nieuwe niet electrische sinaasappelpers en ben blij weer te kunnen kauwen met mijn op linker boven kies gelijmde Kroon. Ooit geplaatst door tandarts Arie op het Rokin.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||