Aanzet 338.
3-1-2009 Amsterdam.
Onverzadigbaarheid.

Op oudejaarsdag s'morgens om zes uur lukte het de accu niet om de auto te starten, terug naar huis lopend overwoog ik om dan maar op de fiets naar Noord te gaan over de twee bruggen. Maar aan de andere kant wilde ik dit probleem gelijk oplossen en bovendien was ik al een jaar lid van de ANWB zonder er gebruik van te hebben moeten maken dus belde ik voor Accuhulp. Na ander half uur schafte ik een nieuwe accu aan bij de Kwik-fit. Vervolgens na de eenden en de zeemeeuwen brood te hebben gegeven werkte ik achter elkaar door om de Oudejaarsdag sculptuur af te maken door voornamelijk beton ijzer door te slijpen op maat en te lassen na het passen en meten in en rondom een stuk na- tuursteen. Uiteraard was ik heel dik gekleed en genoot ik van mijn nieuwe lashelm, die bij aanvang van het felle licht onmiddelijk automatisch een beschermend filter voor de ogen plaatst. Tijdens het werk dacht ik af en toe nog wel aan de uitnodiging van een goede vriend op een kleine ander half uur rijden vanaf de stad om die avond tot de volgende dag bij hen door te brengen, maar zou dan op Nieuwjaarsdag de tweede helft van de daarvoor gespleten steen niet kunnen gaan bewerken en af maken als Nieuwjaarsdag sculptuur. En inderdaad aan het begin van de avond wilde ik eigenlijk maar 1 ding doen en dat was verder gaan lezen in het boek "Onverzadigbaarheid" van de in 1939 overleden Poolse schrijver Stanislaw Ignacy Witkiewicz. Voor mij de doorslag om het boek aan te schaffen waren de woorden die de mij bekende andere Poolse schrijver in Latijns Amerika genaamd Witold Gombrowicz had geschreven over deze tragische geest. Namelijk dat hij zijn tijd ver vooruit was en dat de tijd hem nu pas inhaalt. Daar ik alle zeilen moest bijzetten om hem een beetje te kunnen volgen sloot ik regelmatig mijn ogen voor wat rust. Buiten was uiter- aard om de zoveel tijd wel wat vuurwerk te horen, zoals volgens de radio daarvoor en daarna ook in de Gaza strook het geval zal zijn geweest, met dit verschil dat daar vele doden vielen. De eerste dag van het jaar ben ik dus dat twee- de gedeelte van die gespleten steen met staal gaan bewerken en nam hem mee naar huis om het met de andere helft te fotograferen en om vervolgens af te laten drukken bij de Hema. Op de opening van de tweede groepstentoonstelling waar ik dit najaar aan deelnam ontmoette ik 5 of 6 leden van de Band waar ik 10 jaar geleden mee begon te spelen. De volgende dag ging ik met de trombone en video opname apparatuur naar de Maandagmiddag sessie en ben dat de twee op volgbare maanden blijven doen tot nu toe. Ook de wekelijkse Kano Ijmuiden tocht tot voor de Kerstweek had ik al langere tijd opnieuw opgepakt. Tijdens die wekelijkse blaas sessie door het koper had ik tegelijkertijd als oefening het Biljart opgepakt, maar dan ook elke dag minstens een uurtje tijdens de werkdagen als er toch niemand is. Dat vereiste wel enige reorganisatie van de werkdag. De zonen belden vanuit het Buitenland waar zij zich volledig o- vergeven aan activiteiten op zeegolven vanaf het strand. Zij hebben beiden een groot aandeel in de film "Zeewier" die deze maand op het International Filmfestival in Rotterdam in premiere gaat. De week voor de Kerst komt op Donder-dag een beeldhouwer vriend een halve nacht sculpturen analiseren en de twee laatste films bekijken, de dag erop na- dat ik lopend naar een opening in W 139 was geweest in de avond, haalde ik thuis bij terugkomst een brief uit de postbus met de mededeling dat Lies Smolders op 56 jarige leeftijd uit het leven is gestapt en dat de begrafenis de volgende dag om 12 uur op Zorgvlied zal plaats vinden. Die volgende dag plaatste ik de camera in een onderwater- huis want het regende en ben het gebeuren gaan filmen en gaf de DVD ervan enkele uren later af bij Galerie Jos Art waar ik haar voor de eerste keer had ontmoet doordat Peter Pot me aan haar had voorgesteld. Ik weet niet meer bij welke premiere van welke film zij toen gezongen heeft in Rotterdam, het was in een van de Pathe zalen en waar- schijnlijk deed ik zelf iets met de trombone. De twee DVD's van het Zorgvlied gebeuren voor Familie en Vrienden van LS heb ik vanaf het moment dat de kist de grond raakt er muziek onder gezet van de Band "T'is Nie Best" ofte- wel de Maandagmiddagsessie dus o.a. de Tuba, Trombone, Klarinet en trompet met en zonder geluidsdemper. 2 dag- en na die begrafenis heb ik haar woon en werkruimte gefotografeerd vanaf het water in de kano zittend, bij de ingang van haar stulp staat gelukkig nog haar meters hoge staal galaste sculptuur. Alhoewel haar meeste werk van hout was. Toevallig had het lot daarvoor al bepaald door middel van al gemaakte afspraken met een opdrachtgever dat ik tijdens de Kerstweek er schuin tegenover te werk zou gaan, waardoor ik s'morgens en s'avonds de woonwerk ruimte van die kunstenares kon bekijken vanaf de overkant van het water als ik daar langs fietste. Om het persoonlijk onbegrip en de verbijstering en verbasing aan te kunnen tijdens de non-stop Mantra vraagstelling: Why? Concentreerde ik mij met overgave op het werk wat mij te doen stond en merkte niets van de Kerst. De zwaar verteerbare hoofdstukken in "On- verzadigbaarheid" wisselde ik af met de Gatha's (gezangen, verzen en/of lezingen) van Inayat Khan van de mystieke Soefi scholing welke ik in de bibliotheek had gekocht voor 50 Eurocent. Als Gastexposant heb ik in het jaar 2000 op uitnodiging van Lies Smolders het natuursteenproject "In Memoriam" mogen neerzetten in de tuin van een Kasteel voor een periode van twee of drie maanden en als onderdeel van een groepstentoonstelling.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||