Aanzet 339.
29-3-2009 Amsterdam.
Drie Stenen uit de Waal.

Het is Zondagochtend en ik heb de wekker een uur vooruit gezet. Met de Cineville pas heb ik inmiddels meerdere films kunnen bekijken en dan nu ook de films waar ik normalitair vanwege de kosten net niet aan toe kwam. Re- gelmatig en soms ook als ik er niet op voorbereid ben, wordt mij gevraagd hoe gaat het met je ? En om ter plekke niet te vervallen of te verhogen in een al te diepe filosofische levensbeschouwing waarbij ik dan ook nog de eventuele zijvertakkingen zou willen toelichten, antwoord ik meestal maar door te zeggen dat ik voor zover ik dat weet en kan beoordelen ik in ieder geval gezond dacht te zijn. Dus na bewust een tijd geen Aanzetten te hebben geschreven denk ik nu toch wel weer dat het beter is om een A-viertje te kunnen overhandigen in plaats van emotioneel betoog op straat met de fiets of motorhelm in de hand. Een paar weken terug was ik op een verjaarsdagfeest van een vriend die ik een steensculptuur bracht en hield er rekening mee dat dit voorlopig de laatste rit buiten de stad zou kunnen gaan worden vanwege het feit dat ik dacht na de APK autokeuring de auto zou moeten weggeven als zou blijken dat ik er een nieuwe voorruit in zou moeten laten zetten. Dit bleek alsnog later net niet het geval. Na negen uur tafelen en vele verhalen over en weer vroeg ik hoe gaat het met Wim Reus de beeldhouwer die van ons allen het meest perfect in technische zin met steen kan werken en wat mij betreft onnavolgbaar is? De zo'n 25 bezoekers waren inmiddels ver- trokken en men ging er voor zitten om iets vervelends te moeten gaan meededelen. Namelijk dat de 62 jarige Wim R die vaak in Latijnse spreuken sprak in december 08 verdronken was in de rivier 'de Waal'. En dat er kanker was ge- constateerd aan een oog. Graag had ik hem nog een serie sculpturen willen laten zien om zijn oordeelkundige advie- zen goed in me op te nemen. Maar dacht al die tijd dat komt nog wel we hebben alle tijd, maar die denkfout heb ik wel vaker gemaakt. Ik moet me dus meer bewust gaan worden dat mensen er ineens niet meer kunnen zijn, om iets te vragen, zeggen of laten zien en of horen. Toen ik die Zondag thuis kwam bekeek ik direct de videoregistraties van jaren geleden en de filmopnamen van hem met de sculptuur die hij van mij had gekocht. Tegelijkertijd bleek het be- richt ingesproken dat Sinkichi Tajiri op 85 jarige leeftijd was overleden, dus belde ik de familieleden om hen te con- doleren, alsmede enkele vrienden. Met laatst genoemde kunstenaar had ik ooit een lang telefoon gesprek wat ik had opgenomen, dit onder andere naar aanleiding dat hij mij een filmontwikkeltank had toegezonden. De hier bovenstaande tekst schreef ik voor half drie in de middag en het is nu half tien in de avond. In die tussen liggende 7 uren bracht ik zonet drie bewerkte en gegrafeerde basalt stenen naar drie vrienden van die Wim Reus als nagedachtenis met de 3 titels; Zandplaat, Slijphok en Woordloos. Daarna dronk ik nog een glas zelfgemaakte wijn bij de kunstenaar die mij het nieuws destijds op zijn verjaardag had verteld en wiens heerlijk avondmaal ik vanwege de tijd moest afslaan. Er zijn van die dingen in het leven waarbij je geen moment mag aarzelen als je intuitief aan- voelt dat je het nu moet doen en zeker als er kwa logistiek op dat moment geen echte belemmering is. 1 keer per week laat ik de hond uit oftewel mezelf op de motor en kom dan op 1 dag meerdere soms zelf bedachte verplichtin- gen na. Dus bijvoorbeeld in plaats van twee keer drie kwartier fietsen, op de moter in 20 minuten heen en weer om een stuk oude kaas te brengen of een afgedrukte schaakpartij op te halen. Op de terugweg na die drie stenen at ik twee onbespoten appels in de auto en daarna vanaf Noord fietsend over de twee bruggen at ik rijstwafels en creakers. Ook ben ik op diezelfde motor al een paar keer naar een opening geweest om ook op dat level en in andere outfit er mee te leren omgaan en me niet te schamen voor wie en wat ik ben. Te goeder trouw maar onwetend had ik de we- gen belastingsdienst netjes schriftelijk gevraagd of ik niet in aanmerking zou kunnen komen voor een lager tarief. Na meerdere weken wachten werd ik gebeld met de mededeling dat het zou kunnen en dat ik een gedeelte van de twee keer meer dan 700 Euro zou terug krijgen. Maar tegelijkertijd kreeg ik stapels blauwe envelloppen waaruit bleek dat men mij een BTW nr. had toegekend zonder dat ik daar om had gevraagd. Dus nu moet ik proberen dat proces weer om te draaien. Na de laatste trip in de kano in de laatste maand van het vorige jaar heb ik er niet meer in gezeten. Wel heb ik de zes maanden oefenen aan het grote biljart momenteel min of meer voor het moment afgeslo- ten. In diezelfde periode werkte ik thuis, opruimen,uitdunnen en opruimen en de meeste werktafels op beugels in plaats van poten, dus lassen en boren. "The Sacred Healing Chants of Tibet" die ik in 1988 had overgezet op een cassette is helemaal kapot gedraaid en dat moet ik dus deze nacht opnieuw overzetten. Ik weet niet hoe ik de tijd op mijn mobiele telefoon een uur vooruit of achteruit moet zetten. Wouter Thornleeson bracht ik drie stenen voor zijn diensten 20 jaar geleden. En van de serie gouaches uit 1988 heb ik er inmiddels 6 terecht gedoneerd. Eigenlijk zou ik iedereen in mijn leven die heeft geholpen met wat dan ook een steen moeten doneren. Dus ik ben er nog lang niet en hoop gezond te blijven, en hopelijk laat ik me niet te veel opfokken door de bureaucratie.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||