Aanzet 344.
8-10-2009 Amsterdam
Assemblage.

Na de film "Zeewier" twee keer te hebben vertoont in de Domstad tijdens het Hollands FilmFestival, waarbij de vertoning werd begeleid door de zonen op trompet en trombone en ik zelf op de viool, ben ik als de wiedeweerga verder gaan werken aan de nieuwe korte 16 mm film "Assemblage"die op dit moment voor drie vijfde gedeelte klaar is. Natuurlijk vraag ik me regelmatig af: Waar doe je het voor? En het antwoord; Voor het geld, zou logisch en begrijpelijk zijn, maar dat is er dus niet mee gemoeid. En wat blijft er dan over? De eer? En zo ja kun je daar dan van leven? Kortom die vraagstelling leidt tot niets en is uiteindelijk een spiraal naar beneden. De fictieve schuld dus imaginaire schuld van zo'n 1500 Euro bij de Agis Zorgverzekeraar naar aanleiding van onjuist gedeclareerde rekeningen van de vorige tandarts is nog steeds niet uit de weg geruimd of opgehelderd, ondanks het feit dat ik op eigen initiatief een second opinion onderzoek heb laten plaats vinden waaruit onomstotelijk bleek dat er geen bruggen en kronen door de vorige tandarts zijn geplaats. Agis InExcasso is na al die maanden het nog steeds aan het onderzoeken en heeft het voor het moment bevroren en is doodleuk reeds begonnen met de nieuwe declaraties van de nieuwe tandarts af te trekken van de imagionaire schuld. Ook het niet meer betalen van de maandelijkse premie is natuurlijk geen optie. De ene afdeling geeft me gelijk maar de andere blijft het bestuderen en beide hebben omtrend deze zaak niets zwart op wit terug ge- stuurd. De rekeningen van de nieuwe tandarts heb ik wel gelijk betaald anders is het zodadelijk niet meer te overzien, maar ik zit inmiddels wel bijna op de bodem. Zelf probeer ik mezelf wel nog steeds tevreden te stellen met het feit dat alles altijd nog vele malen erger zou kunnen zijn, als je bijvoorbeeld totaal verlamd aan het bed gekluisterd zou zijn en dus zou zijn overgeleverd aan derden. (Dit naar aanleiding van de in 2002 overleden moeder van mijn zonen) Nou ja deze middag in ieder geval de zoveelste en voorlopig laatste intensieve behandeling voor de parodontitis. Eventuele kronen, implantaten en dergelijke kan ik voorlopig wel op mijn buik schrijven met niet afwasbare viltstiftinkt. Als ik dit verhaal van een ander had gehoord zou ik geneigd zijn het te bagataliseren en het misschien niet helemaal te geloven. Daar ik elke dag met de schijnbaar niet op te lossen probleemstelling opstond was ik genoodzaakt een superenergie aan te boren om zowel te blijven filmen en de basalt stenen met liefde te blijven bewerken. Gisteren hielp ik iemand twee uurtjes en kon de rest van de dag alleen maar slapen. Ik ben desalniettemin maandag morgen vroeg i.p.v. zaterdag of zondag wel gaan kanoen op zee in een poging om geestelijk in het spoor te blijven, des te meer ook omdat het niet ondenkbaar is dat ik volgend jaar om deze tijd misschien geen vervoer zal hebben om vervolgens eer te betuigen aan de machtig dreigende kolkende zeewater massa. Bij terugkomst koste het enige moeite om met de autosleutel de deur te openen met twee handen, want had geen kracht in de vingers vanwege tijdelijke afkoeling. Elke keer als ik weer een brief moet schrijven aangaande het Tanddebakel moet ik me alvorens dat te kunnen me er een paar dagen van te voren op concentreren. In ieder geval heb ik dinsdagavond tijdens de eerste competitieschaak wedstrijd een boeiende partij mogen spelen tegen een tegenstander die me nog nooit zoveel tegendruk had gegeven. Of ben ik soms degene die lang-zaam aan het aftakelen is? Zoals ook het gebit waar ik vroeger geen last van had. Volgend jaar wordt ik 60 iets wat me vreemd genoeg nog steeds als onwerkelijk overkomt. En dan dus nog 5 jaar doorgaan alvorens ik een AOW mag gaan genieten en ik me niet meer hoef te verantwoorden hoe het in Godsnaam mogelijk is dat ik me als beeldend kunstenaar nog steeds niet zelfstandig kan bedruipen. Uiteraard koop ik dan twee garaniums voor de voor en achterkant van mijn 2 kamerflat. Tijdens de zomerexpositie mocht ik een basaltsteen sculptuur op een sokkel exposeren bij galerie Josine Bokhoven die nog niet verkocht is, maar mede naar aanleiding daarvan wel een kleinere, door een buitenlander die al weer weg is en die de weken ervoor elke keer een nieuwe sculptuur beoordeelde met de galeriehoudster en een Engelse beeldhouwer waar destijds ook mijn beide zonen voor hebben mogen werken destijds. De weinige met echte ogen zijn uitermate waardevol voor mijn ontwikkeling, want ik weiger vooralsnog te geloven dat het toch niet nog iets kan worden. Ook al moet ik schoorvoetend toegeven geen echte grote Aanhang oftewel Following te hebben, want dat kan zich alleen vertalen in regelmatige aankopen. En het is best mogelijk dat als ik 80 ben dat ik bijna niet meer bij kom van het lachen om mijn misschien wel ongeloofelijke naiviteit, maar dat is altijd nog beter dan huilen, alhoewel ook dat oplucht. Momenteel hoor ik een song op de radio die ik in 71 en 72 vaak in The States op de campus in Ohio hoorde. Vooral ook door de medewerking van galerie Jos Art kwam ik de 4 Wwik jaren door. (gemeentelijk sociaal programma) Als dank daarvoor doneerde ik hen een basaltsculptuur met het getal 43, welke ik had uit besteed aan een bedrijf daar ik met mijn graveer machine niet zo diep kan komen. Op de laatste dag van een expositie in Fort Asperen samengesteld door een Curator bleek de helft gewoon leeg maar wel verlicht. De niet-kunst tentoonstellen met subsidie kan dus ook. Daaraantegen zag ik een gelegd pad van afgedankte grafstenen in Vijfhuizen op de lokatie van een ander Fort.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||