Aanzet 346.
24-12-2009 Amsterdam
Twaalf Rozen.

Deze morgen vond ik het noodzakelijk om toch maar weer wel te proberen na vijf weken een Aanzet te schrijven, zo- als meerdere voorgaande ochtenden. Vaak al was het excuus nog even dit doen en dat eerst laten uitkristalliseren alvo- rens met een Aanzet te beginnen. Maar ja spannende gebeurtenissen houden nu eenmaal niet op en wees daar maar blij om. Toen ik dus zowel de voor als achterkant deur had geopend om het huis te door luchten zag ik drie nieuwe grijze auto's met voltallig personeel een begrafenis ritueel uit voeren. Kortom er was dus kennelijk een paar dagen geleden iemand overleden. Vanwege onder andere het sneeuw landschap wat nog niet geheel was ontdooit en gesmolten dacht ik er goed aan te doen het te registreren, dus pakte snel de kleine videocamera en schoot geduldig vanaf de derde etage. Verleden week vrijdag maakte ik met de jongste zoon een kanotocht op het Ijselmeer vanaf Durgerdam. Op de heenweg tegen de wind in en het opspattende water wilde ik niet praten want dat wordt nood-gewongen vaakal hard moeten pra- ten of schreeuwen om verstaanbaar een boodschap over te brengen en dat kost energie die je nog hard nodig kunt gaan hebben. In de meeste gevallen zit er gauw zo'n 100 meter tussen elkaar, dus bij het naderen van een eiland gebood ik er rechts om heen te gaan opdat we dan met de hogere golven achter het eiland het zwaarste stuk hadden gehad op dat we de terugtocht konden afronden met de wind en golven in de rug. Na de ronding van dat eiland probeerde ik tevergeefs andere handschoenen aan te trekken maar dat lukte me absoluut niet, dus hield ik de doorweekte werkhandschoenen aan. De laatste schaakpartij was remise en de week ervoor tegen een andere tegenstander verloor ik in plaats van remise om- dat ik met de toren de controle op een hoofdweg weg gaf voor een pion in een zijstraat. In de bibliotheek kocht ik twee schaakboeken en de enige geautoriseerde biografie over het leven van Tolkien voor 50 cent per stuk. Het eerste boek ging over 61 jaar Hein Donner en het tweede schaakboek over tien schakers en tien schrijvers. Vorig jaar waren de zo- nen tijdens het Int Filmfestival in de Maasstad aan het surven op de Marokaanse golven. Tussendoor stoot ik de 3 bal- len over het groene veld, door zacht te stoten haal ik het vaakal net niet. Dus stoot ik wat harder dan wat misschien voor sommigen gebruikelijk is en dan haald de stootbal het net wel. Eigenlijk net als in het echte leven waarbij ik net even wat harder moet trekken en duwen voor een beoogd effect. Maar ja zoals men altijd weer schaakdenk fouten blijft ma- ken blijft dat dan dus evengoed gebeuren in het echte leven. Net als met het biljart; iets te dun of iets te vet geraakt en dan soms via een onberekenbare omweg toch nog net goed. Op de opening in Arti tijdens een groep tentoonstelling had ik een kleine camera plus ingevoud statief bij me die ik niet heb gebruikt en een half uur voor sluiting haalde ik een staaf natuursteen uit de assemblage die ik er ten toon stelde waardoor de tekst; "Laat me je ziel verlichten en de demonen verjagen" zichtbaar werd. Die steen heb ik ingepakt met de tram naar huis gebracht en ben toen wederom met de fiets op mijn gemak weer teruggegaan om er vooral drinkend te gaan dansen (dus met glas in de hand) en dit keer voor de verandering niet de gebruikelijke chocomel. De wetenswaardigheden over de schaak persoon Donner vond ik heel boeiend en ben daardoor nu ook geinteresseerd in het levens verhaal van Max Euwe. Agis Zorgverzekeraarkreeg zond mij een pakketje met een begeleidend briefje met de woorden; "U hebt niet de service gekregen die U van ons mag verwachten. Daarom bieden we U deze bloemen aan". 12 Rozen dus voor de twaalf weekend's die ik desijds opoffer- de voor de correspondentie aangaande het Debakel 11 juli betreffende een imaginaire tandartsschuld van 1100. Op 5 december kreeg ik nog post waaruit tot mijn ontsteltenis bleek dat die 11 honderd niet was opgeschoond. De Ontla- ding die ik mezelf permiteerde op de dansvloer na die opening in dat zelfde gebouw was onbewust volledig geregi- streerd oftewel ik liet mezelf uit aan de teugel, draaide als een derwish tot dat ik bijna omviel wat natuurlijk niet mag met een vol glas in de hand. Een jonge dame vroeg mij of ik die en die wat ik beaamde en zij vervolgde met de mede- deling; Marjan V vertelde mij over jou toen ik met haar in het eerste jaar van de akademie zat. O zei ik, Ik zal je wat Aanzetten doen toekomen via Marjan. Verder was ik mij bewust dat ik over precies 32 uur een Celloconcert moest gaan registreren in diezelfde ruimte en dus scherp moest blijven wat betreft de geestelijke voor bereiding daarvoor. Tij- dens het filmen van een begrafenisonderdeel schaam ik me ook wel een beetje, maar de nieuwsgierigheid om het fe- nemeen leven en dood te begrijpen is dan toch sterker. Tijdens en na de sneeuwval heb ik veel gewandeld want het stadsgeluid is dan gedempt en ik geniet van het geluid die de zolen van de rubberlaarzen maken tijdens het indrukken van de verse sneeuw, bovendien ben ik me bewust dat ik er gelijk gebruik van moet maken want voor je het weet is het weer weg. Ook al is de spanningsboog voor het vervaardigen van een nieuw sculptuur even op On Hold gezet. En pro- beer ik de raad op te volgen die Therese altijd gaf na een gerealiseerd redelijk werkstuk, met de woorden: "Laat het even op je inwerken, in plaats van onmiddelijk het weer te willen evenaren met een volgend werkstuk". Handen wrijvend loop ik heen en weer, zie stalen staven op de grond liggen en grof half afgewerkte stukken natuursteen. Gelukkig kan en zal ik leven met de wetenschap dat het afzet gebied zich kennelijk niet uitzet. De betoveringsgraat van mijn wezen en de daaraan gekoppelde beoogde heilzame werking in de steensculpturen dringen nog niet door. Dus ga ik door.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||