Aanzet 348.
16-23--1-2010 Amsterdam
Stalen Kapstok.

Het irriteerde me al vele jaren dat ik de houten kapstok die ik ooit in 1994 had gevonden op straat nog steeds niet had vervangen door een zelf ontworpen en gelaste constructie die kon dienen om de vele jassen aan op te hangen. Eergisteren was dan eindelijk het moment om de brede kapstok van staal te realiseren het in de grondverf te zetten en het nog nat in plastic verpakt mee naar huis te nemen om het vervolgens in het ketelhuis van de centrale verwar- ming te laten drogen. De twee keilbouten waarmee het aan de muur zou worden gemonteerd had ik een paar weken terug al gekocht. Toen het droog was en ik het wilde gaan monteren bleek het 10 centimeter te breed en paste het niet tussen een stalen opberg kast en een muur. Heel even overwoog ik het dan maar diagonaal te gaan bevestigen, maar verwierp dat idee gelijk ook weer. Dus als de wiedeweerga terug ermee naar de plek waar hij was ontstaan en onmiddelijk inkorten en de twee nieuwe uiteinden toen het staal nog heet was van het lassen en slijpen gelijk in de grondverf opdat het niet nog een nacht moest drogen. Na de gaten in het beton te hebben geboord en de keilbouten te hebben geplaatst en al het stof te hebben gestofzuigd kon ik dan eindelijk die kapstok ophangen en de zo'n 20 ver- schillende lange en korte jassen van de biljart tafel halen waar ik het tijdelijk had geparkeerd. Momenteel lees ik deel drie genaamd 'De Lijdensweg' van het boek 'Oorlog en Vrede' van Tolstoi. De muur van de kapstok moet ik nog wel witten. Zondag lag er geen sneeuw meer maar er hing wel een mist die te overzien was en na een kwartier in de kano opweg te zijn verzamelde er zich een groepje heerlijk krijsende zeemeeuwen boven mijn hoofd. In het donker ben ik soms benieuwd of de donkere vlekken op het strand of wateroppervlak geen zeehond is. Iets wat me overigens tijdens een winter maar 1 keer is overkomen dat twee zeehonden toen ik dichterbij kwam gelijk in het water schoven en zich omstebeurt steeds weer op een andere plek met hun kop lieten zien. Na dus die te smalle houten kapstok te hebben vervangen met een van staal en 140 centimeter breed belde ik Melody Line muziek oefenruimtes reserveerde een studio en ging er blazen op de trombone voor een uurtje en maakte er gelijk een video registratie van om de Kap- stok te vieren die 17 jaar op zich had laten wachten. De musicus die ik de vorige Aanzet daarvoor had uitgenodigd had niet adequaat gereageerd op de opdracht, ook in 1998 lukte het hem niet om met koper te komen opdraven tijdens een screening op het filmfestival in de Maasstad, de andere tien kwamen toen wel met een koperinstrument dus de zaak ging ook toen natuurlijk wel gewoon door. Ook persoonlijk moet ik mij bijvoorbaat heftig verzetten tegen het gif van lamlendigheid wat altijd wel op de loer ligt te wachten om je te verdoven, dus neem ik het anderen nooit echt kwalijk. Toen ik zondag in de mist moest oversteken op de terugweg twijvelde ik even, want hoorde in de verte wel motor geronk met een redelijk hoog toeren tal maar zag geen bewegende lichtjes. Toen ik voor drie kwart was over- gestoken ontwaarde ik een lichtbundel van schuin achter op mij gericht, ik gaf extra gas had geen tijd om achter mij te kijken want wilde snel ruimte maken voor een twee motorige snelle boot van het Loodswezen die een korte toeter gaf en vervolgens nu langzamer zijn huiswaardse koers vervolgde. Ik zelf draaide snel om, om de door hem veroor- zaakte serie hoge golven op te vangen. Was de toeter een groet, een nieuwjaars wens of een waarschuwing? IK denk allebei. Op een piano zou ik elke dag heel kort toetsen kunnen indrukken maar die heb ik niet, wel heb ik een keyboard tot mijn beschikking maar die veroorzaakt niet dezelfde magische klankkleur, een beetje margarine in plaats van roomboter. Ik heb weer een nieuwe stapel Groene Amsterdammers gekregen van Tineke K. Ook als ik het niet wil word ik alle dagen om 5 uur wakker. Gisteren alleen het eerste deel van de laatste film van de Coen Brothers gezien want in de pauze ging ik weg, daar ik geen zin had om een half uur duimen te draaien. 20,22 en 23 januari huurde ik een oefenruimte om te blazen op de trombone en maakte daar gelijk voor het archief videobeelden van als dagboek- registratie. Pas daarna had ik de kracht om John Hessing (oftewel Kabel) te bellen om te vragen of hij in zijn assorti- ment misschien ook Gongen of Cimbalen had staan in zijn verhuur bedrijf en dat bleek het geval, dus morgen middag tussen 1 en 2 zal ik hem Life zien. Met zijn vrouw de staalbeeldhouwster Anneke Hermkens kwam hij een paar jaar geleden naar een filmscreening op het Holland Filmfestival in Utrecht en hielp toen met het instrumentarium snel van het podium te ontruimen. De 22 ste tijdens het eten van zojuist gemaakte aardappelpuree, bruine bonen en rode kool voelde ik een hard object in mijn mond, het bleek een kroon plus de metalen hooivork pen los daarvan, maar er bleek toch nog een scherp irritant stukje te zijn blijven zitten. Ik probeerde het eruit te trekken, maar pas na 24 uur tijdens een tweede poging lukte het met twee wijsvingers. Dus de afspraak tussen hierboven genoemd 1 en 2 kan ik nu dus nako- men in plaats van de tandarts. Die kroon moet nog uit de 80 tiger jaren zijn, ik wist trouwens niet eens dat ik een im- plantaat had. Op de 24 ste daalde ik de 45 graden besneewde kade af, met de kano in de ene hand en me vasthoudend aan een lang stuk touw met de andere hand. Ik was juist met de drie delige 'Alex en Enak' strip genaamd "Carthaagse avonturen" bezig toen ik in de krant las dat de 88 jarige tekenaar Jacques Martin was overleden. 8 jaar werkte hij onder Herge van Kuifje.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||