Aanzet 350.
31-3-2010 Amsterdam.
Gebroken sleutel.

Het Postkantoor heet tegenwoordig 'Readshop'. Voor de APK keuring ging ik langs bij 5 verschillende garages om te horen dat ik toch echt een nieuwe voorruit moest laten plaatsen ondanks het feit dat het verleden jaar wel op het nippertje door de keuring heen kwam plus twee nieuwe voorbanden. Dus had ik van te voren besloten het dan zo- lang de parkeervergunning nog geldig was het maar aan de kant te zetten. In een poging om me echt te realiseren van wat ik me had voorgenomen dacht ik; je neemt nu de fiets met bagage (dus stenen) en legt dezelfde routes af die ik normalitair op vier luchtbanden uitvoer. Nou dat ging natuurlijk wat langzamer tegen de brug op maar paste wel helemaal in het hoofdstuk onthaasten en het fysieke lichaam op peil houden. Gisteravond tijdens de tweede schaakpartij met Zwart en 90 minuten bedenktijd bleek ik niet bestand tegen de sterke aanval, werd in de hoek ge- drukt en er volgde onvermijdelijk mat. In een oefenruimte heb ik de afgelopen twee maanden 1 keer in de week geblazen op de trombone en geoefend op het drumstel in plaats van de 90 centimeter 'Gong'. De laatste 4 keer heb ik op het Ij gekanood en vijf weken terug was ik in Ijmuiden toen de sleutel in het autokano slot afbrak. Het was de eerste keer na jaren dat ik het benodigde gereedschap om in zo'n geval het euvel te verhelpen niet bij me had. Een paar dagen ervoor kwam ik het in de auto tegen en haalde het eruit met de woorden; Die achterdocht en paranoia moet ik maar eens afleggen want het is nog nooit gebeurd dat ik het slot niet open kon krijgen. Die bewuste ochtend gelijk terug naar de haven in Mokum, slot open zagen, in de kano op het Ij en de laatste Aanzet bij de kapitein van het schip afgeven, waar ik ooit een vloerdeel in de machine kamer laste s'morgens vroeg in de winter terwijl er nie- mand aan boord was, waardoor ik de radio kon afstemmen op een Londons Oud van OudRock radio station. Zo'n ander half jaar ga ik voorin zitten in de bioscoop en omdat ik het gevoel heb dat het niet goed is voor mijn ogen ben ik sinds kort daarvoor in de plaats achterin gaan zitten. Nu zie ik de medebezoekers op hun rug plus Filmscreen en daarvoor alleen het Filmdoek. Het is niet uitgesloten dat diegenen die zelf geen filmpjes maken het fenomeen 'Ci- nema' veel beter begrijpen dan ikzelf. Aan de ene kant probeer ik afstand te houden en aan de andere kant wil ik me er maar al te graag door laten inzuigen, als het leerzaam is of gewoon spannend. Voor de nieuwe korte experimen- tele film heb ik helaas nog geen titel. In het Gemeente Museum 20 minuten vanaf het Binnenhof op de fiets zag ik het expressionistische theater stuk "Kokoschka Life". De roffels op de pauken, het drumwerk dus vond ik heerlijk om te horen en had het zelf vaker willen horen, des te meer ik me bewust ben hoe moeilijk het is om maat te hou- den en trefzeker te blijven. Zelf als amateur hiermee vergeleken raak ik regelmatig uit de maat. In Media Matic op de Vijzelstraat zag ik een heuse bewerking (persiflage) van The Jerry Springer Show, allemaal jonge kunstenaars en men stond in de rij om onder begeleiding van Jonas met cowboy hoed te mogen schieten op doelen in de figu- ratief uitgewerkte installatie met een ontegen zegbaar libido karakter. Ik vind het begrijpelijk en logisch dat jonge kunstenaars naast hun artistiek en technisch 'kunnen' een Spectakel bouwen. Tijdens de laatste verkiezingen heb ik niet gestemd op De Partij voor de Planten. De assemblage van 6 kleine bewerkte basalt stenen gepolijst en al, mist nog iets maar ik kom er maar niet achter wat dat is. Die frustratie genereerde in ieder geval wel de agressieve ener- gie om onmiddelijk het laatste blokje blauw marmer te omarmen en niet eerder naar huis te gaan alvorens het hele- maal af was. Ik verbood mezelf een motorrit tussen de koeien, eerst het experiment met de minimalistische Lei- steen staven omdat ik er op dat moment goed genoeg voor in mijn vel zat en je weet maar nooit wat er ineens voor onplezierigs de revue kan passeren, waardoor je die kracht en overtuiging opnieuw moet gaan aanmaken. Tijdens het werkproces moet men niet teveel nadenken over; wel of niet kunnen exposeren en of verkopen, want dat kan dan vertragend en afremmend werken. Relatieveren kan altijd nog. De grootste fout die minister president Balken- ende heeft begaan destijds was het niet ontvangen van de Dalai Lama en de beste daad van burgemeester Cohen in zijn ambtsperiode was om die geestelijk leider wel te ontvangen. Sinds ik weduwnaar ben kook ik mijn eigen potje, zoals men zegt. En als ik pas dan eet wanneer de maag er werkelijk om vraagt dan smaakt een rijpe advokado met creme fraiche op toast na aardappel salade en geraspte peen even lekker als een meerdere gangen menu in hotel Europa waarvan de inboedel nu wordt verkocht. De uren die ik per dag in de keuken sta zijn natuurlijk ook gelijk therapeutisch, ook de bescheiden aankopen op de markt want je hebt van alles maar een klein beetje nodig. Dus roeren, het vuur lager, de oven checken, snel de tussendoor de afwas alvast al luisterend naar een radioprogramma en verder de klok in de gaten houden, want als ik die film wil zien moet ik een uur van te voren helemaal klaar zijn voor de start met fiets tram of bus.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||