Aanzet 353.
9 juni 2010 Amsterdam.
Bankschroef.

Vandaag is het de dag om een stem uit te kunnen brengen met het stembiljet en paspoort. Kodak photoafdruk papier speciaal voor een van hun photo printers kan ik maar nergens in de winkels vinden. Net op de motor door de regen maar even gaan kijken bij Media Markt, want telefonisch kom ik er niet doorheen, maar ook daar geen Kodak, wel een hoop andere printers. Op een Zaterdag na korte partijen schaak met een van de zonen vertrok ik te vroeg voor een opening van een groepstentoonstelling in Hoofddorp dus reed ik door naar de Brasemermeer waar ik al jaren lang een bankschroef stond te wachten om te worden gedemonteerd opdat ik het kon meenemen achterop de motor. Want twee voorgaande veel kleinere versies waren gebroken daar zij van goedkoop gietijzer waren vervaardigd. En bij bepaalde werkzaamheden miste ik een grote stevige bankschroef voor bv laswerkzaamheden. Vele jaren geleden kreeg ik hem van Matau waar ik ook eens een handig klein hamertje van kreeg voor de bewerking van natuursteen. Op de uitreiking van de eerste prijs van het Arti-Schaak van het afgelopen seizoen ontving ik twee heuse Sangre de Torro wijnflessen die ik de volgende ochtend linea directa naar de twee zonen bracht als buit en als dankbetuiging voor het feit dat ik enige keren met hun s'morgens nog voor negenen (want dan moet er parkeergeld betaald gaan worden) heb kunnen schaakles geven. En van een uitgever alsmede Arti-Schaker die ik in het Max Euwe Centrum vertelde dat mijn schaak computer het na 14 jaar nu echt had begeven kreeg ik de verzekering dat er in zijn familie nog een gebruikte laptop + CD Rom met een schaakprogramma rond zweefde en of ik die misschien wilde hebben. En daar schrijf ik nu deze Aanzet op, op een buitenlokatie, want de tweede hands waarmee ik de laatste jaren werkte kon ik niet vervoeren van- wege het deksel wat niet meer te sluiten was. Alleen de printer is nog niet compatable dus moet een omweg worden gemaakt via een USB stick, wat ik niet alleen kan want ben nog steeds Digibeet. Havermoutvlokken kook ik elke morgen met melk en water plus rozijnen en een enkele keer met fijn gesneden gedroogde andere goedkope vruchten. Als contraprestatie gaf ik al de schakers een schilderijtje van 10 bij 10 centimeter, deze 16 kleine werken heb ik alvast gedocumenteerd op 16 mm voor de nieuwe korte experimentele van 2011, maar een titel heb ik nog niet bedacht. Verder ben ik begonnen met een tienkamp de eerste partij heb ik verloren en de negen volgende zullen worden ge- speeld in de komende weken. De tegenstander een theoretisch fysicus had ik dat gevraagd omdat hij mij enkele maanden geleden een schaakboek had gegeven getiteld "Mein System" van A. Nimzowitsch waar ik nog jaren mee bezich zal zijn met behulp van een woordenboek. Een derde van deze Aanzet is verloren gegaan en ik kan het niet meer terug vinden, zeer frustrerend en dan toch maar weer opnieuw beginnen. Eigenlijk kom ik tijd oftewel energie tekort, of ik wil simpelweg teveel, iets wat me al het hele leven dwarsboomd. En hoe zit het trouwens met het denken? Denk ik verkeerd, te weinig of teveel. Of niet diep genoeg. Inmiddels sinds deze morgen voor negen uur lukte het mijn oudste zoon om de printer te laten luisteren naar deze voor mij nieuwe tweede hands laptop. Toen ik het bij elkaar toch vele werk aanschouwde dat hij mede via internet verrichte begon ik mezelf toch een beetje te schamen en stamelde de woorden; sorry, ik ging er niet vanuit dat het zoveel werk zou zijn. Gisteravond zag ik een documentaire over de kun- stenares Jenny Holzer die met teksten werkt zoals; "Abuse of power cames as no surprise". Ik hou nog steeds van grijs weer. Want tijdens wat men noemt 'mooi' weer is het collectief onrustig en ook individueel heb ik de neiging om te ge- loven dat ik naast mijn gewone artistieke werk iets speciaals moet doen, maar dit leven is al speciaal. Dus de onrust ne- geren. Ook de normalitair rustige plekken worden dan logischerwijs tijdelijk bezet. In de meeste gevallen en zeker met de kano of cajak prefereer ik de eenzaamheid en een passerend binnen komend of uitgaand cruise schip beschouw ik als een persoon in de verte. En tijdens de nacht wat ik alweer een tijdje niet heb gedaan lijkt het met al die lichtjes op zo'n schip net niet echt waar gebeurend. Op dit moment zoek ik een steen die er om schreeuwd behandeld te worden. De stukken graniet waar ik maanden geleden alvast een gat in had geboord en die ik af en toe omdraai en daarbij luis- ter of de steen me een trefwoord influisterd of hardop uitspreekt, opdat een overtuigende aanpak volgd, liggen ver- spreid op de vloer. De jongste zoon die binnenkort zijn moterrijbewijs hoopt te halen kocht alvast een oude moter die nog niet rijdt en had de euvele moed om er met een vriend aan te gaan werken. Maar voor de zekerheid heb ik de zelf gelaste opbergkooi op de achter zitplaats van de moter waar ik zelf op mag rijden nu zo veranderd opdat het de- montabel is met 4 vleugelmoeren. Met andere woorden mocht het na het behalen van dat rijbewijs zo zijn dat de nog niet lopende moter rijdt, dan heeft hij de mogelijkheid om op de andere met afneembare opbergkooi zijn vriendin mee te nemen. Het laatste halfjaar dat de op mini disc op genomen Aanzetten wekelijks op de locale radio werden uitgezon- den wat alweer een tijdje geleden is, beluisterde ik het bewust elke keer op een andere lokatie in de stad. Dus ik zat dan dus niet life achter de microfoon maar hoorde mijn eigen voordracht door de autospeaker, als experiment. Zo van wat zegd hij nou eigenlijk oftewel een poging om op afstand jezelf te observeren voor een hopelijk dieper inzicht en begrip.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||