Aanzet 357.
16-10-2010 Amsterdam.
Traject.

Zoals bijna altijd baarde ik mij zorgen over de logistiek omtrent de twee film screenings op het Nederlands Film Festival van mijn korte film "Assemblage"afgelopen maand eind september in Utrecht waarbij ik traditie getrouw het gebeuren 'life' van geluid voorzag, met gebruik making van de viool,trombone en een hangende 90 centimeter gong waar ik een hangconstructie voor had gelast op dat ik recht opstaand met gewatteerde stokken mijn gang kon gaan tijdens de performances. Daarvoor was ik vijf wekenden naar het grensgebied gereden met meestal een kano op dak om te filmen en musea te bezoeken in het Kulturraum Rhein-Maas-Waal gebied. De volgorde van de vijf keer zuurstof happen was; Arnhem,Nijmegen,Kleve, Schloss Moyland, Insel Hombroich, Museum Abteilberg, Duisburg en als voorlopige afsluiter de Zuid Koreaanse videoman Paik en de Duitse Josef B in Dusseldorf. 1 weekend ging een vriend mee om kaart te lezen want ik heb geen Tom tom. Maar de andere vier keer kostte het mij 5 keer zoveel moeite dan normale mensen om de plaats van bestemming te bereiken. Help, ik kan mezelf niet veranderen. Tijdens het kano gebeuren aldaar tijdens die wekenden drie lange video registraties gemaakt waarvan twee bruikbaar. De derde opname waarbij ik de camera had gemonteerd op een tweede kano achter mij aanslepend was nog niet goed genoeg, dus moet over. Het is Zondag en ik werd niet automatisch voor 6 uur wakker, dus te laat om nu nog naar Ijmuiden te gaan voor de wekelijkse korte kajak zee trip, dus dan maar later op de dag het ijselmeer om toch niet helemaal voor niets gisteren avond laat de kajak op het dak van de ooit eens gedoneerde werkauto te hebben gemon- teerd. Het echtpaar van Galerie Jos Art heb ik wederom bedankt voor de hulp die mij werd geboden in de vorm van werk tijdens de afgelopen vier jaar dat ik in de Wwik zat en ik vertelde hen dat ik het rechtvaardig zou vinden als een andere kunstenaar die nu misschien net als ik destijds zo'n traject moet doorlopen vervolgens op min of meer op de zelfde manier staande kan worden gehouden. De sculptuur met het getal 43 welke ik verleden jaar al had gegeven als afsluiting van die periode zag ik een paar weken terug dus ook op het filmdoek voorbij schuiven. Verleden week Zaterdag om half acht in de morgen vond er een ontbijt plaats in de open lucht te Warmond in het kader van; "Platte- land als Podium" georganiseerd en georchestreerd door de Veenfabriek uit Leiden waar ik 60 jaar geleden werd ge- boren. Waar ik nog steeds aan moet wennen, want 60 is geen 50 en nog minder 40 of 32. Ik heb mezelf een stevig ontbijt toegediend en de vriend die was meegekomen vroeg waar laat je het allemaal? Die avond ervoor zag ik een Japanse film waarin een grote tafel rijkelijk gevuld was met voedsel en etende mannen op de Zuidpool maar niet in de buitenlucht. En toen er voor de zoveelste keer op het filmdoek heerlijk eten voorbij schoof waar ik met mijn Bud-get never-nooit-niet bij kan, ben ik Kriterion uitgelopen. Dus de volgende dag tijdens dat ontbijt moest er kennelijk iets worden ingehaald en sloot ik dat ontbijt af met twee keer rijstepap met kaneel en suiker. Tijdens dat vijfde wee- kend had ik het gevoel dat ik de imaginaire achterstand had ingehaald en ik me nu maar alvast weer moest gaan con- centreren op de vertoningen van de film: "Assemblage" en het monteren van de nieuwe film: "Traject". Dat gevoel werd nog eens extra onderstreept door het Lot. Want buiten Dusseldorf op de terugweg raakte de knalpijp van de au- to los met als gevolg met een oorverdovend geluid de grens over in Limburg en maar gelijk door rijden naar de Hometown waar ik het buiten de bebouwde kom parkeerde want het was al nacht. Pas de volgende dag ging ik er onder liggen sleutelen en verhielp het euvel met twee knalpijp klemmen. Jarenlang keek ik af en toe naar een onder de tafel geschoven iets misschien te zwaar basalt sculpture, ik ergerde me niet zo zeer aan het gewicht maar meer nog aan de te scherp opstaande punten alhoewel mooi geslepen,geschuurd en gepolijst dus helemaal afgewerkt. Dus op een dag zei ik en nu ga je er aan, met liefde onder het mes oftewel de diamant doorslijpschijf, kortom het werden 6 kleinere sculpturen, gepolijst en al. En daar er geen gelegenheid was het te exposeren dacht ik hou het vuur gaande en offer het op een constructieve manier opdat er toch nog iets van in de ether blijft navibreren. De eerste ging naar iemand die de zorg op zich had genomen van de over de 8o jarige ouders, de tweede naar iemand met een gebroken heup die na een operatie niet naar huis kon want er was niemand om bij te staan, de derde naar iemand met een ge- handicapte arm (vanwege teveel continu digitaal werk) en slikte daarvoor lange tijd medicijnen met als gevolg maag- perforaties en de vierde naar iemand die een 40 jarig jubileum vierde met de gegrafeerde text: "Queen Mother". En voor een van de twee laatste is al een bestemming, maar voor alles het juiste moment. Natuurlijk is de kans ook nu weer groot na het afronden van deze Aanzet dat mij dan opeens iets te binnen schiet wat ik vergat te melden. Het ge- bit laat ik voor zover mogelijk even rusten want fysieke aftakeling is toch niet tegen te houden, dus laat ik allereerst maar blijven proberen de moed erin te houden en het Levens-Traject te belopen en me te vrijwaren voor een slippartij in de bocht of uit de bocht en terecht komen in moeras zuig krachtige bodem die ook weer niet negatief hoeft te zijn als ik er niet in verzuip en innerlijk gepaste afstand weet te bewaren.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||