Aanzet 359.
21-10-2010 Amsterdam.
Schaakoffer.

Toen de tweede hans laptop werd gedoneerd opdat ik weer kon schaken tegen een computer omdat de mijne het had begeven na 14 jaar, ben ik daar toen niet gelijk mee gaan schaken. Allereerst heb ik hem door mijn oudste zoon la- ten klaar maken om er toen allereerst de komende Aanzetten op te kunnen schrijven. Pas een paar dagen geleden ben ik op die laptop begonnen er mee te schaken en verlies elke partij, maar dat is niet nieuw daar ben ik aan ge- wend. Als schaakoffer of in de hoop dat ik er van leer doneerde ik op mijn beurt voor zijn verjaardag ( want ik doe niet aan concurentie vervalsing) 1 van de 2 eerste kleine schilderijen die ik maakte op gevonden beschilderde doek- jes van 40 bij 50. En daarna maakte ik destijds een serie van 16 schilderijen van 50bij50 voor de film "Traject". De broekriem zal niet zozeer nog strakker maar wel op dezelfde spanning aangetrokken moeten blijven, als ik de pro- jecten wil blijven kunnen realiseren en dat is tenslotte mijn leven. Ook de kajak op de vroege Zondag morgen is na- tuurlijk ingebouwd voor de onverbiddelijke scructeur en tegelijkertijd het mezelf onder curatele stellen. O,O dat ik dat kennelijk toch allemaal nodig heb, waarom niet relaxed zoals schijnbaar de meeste anderen. En ik ben nu 60 en hoe is het dan als ik 70 ben en misschien niet meer de lef of kracht heb voor dit mileu vriendelijke ritueel?Al de dis- ciplines volgen elkaar elk jaar op met horten en stoten, nooit gelijkmatig en van alles een beetje. Gisteren maakte ik beton aan door met een stok in een rubberen emmer gevuld met water de inhoud van de zakken te mengen op mijn knieen want dan hield ik het langer vol. Ik had het nodig voor een sculptuur experiment van bewerkt natuur- steen en beton. Daarvoor had ik twee kleine bekistingen nodig, plaatste de sculpturen erin en goot het beton erin. 1 tot aan de rand en de ander bewust voor de helft. Pas toen dat was gebeurt had ik trek in een ontbijt met hete thee. Zelf verwonder ik mezelf over de paradox: een natuursteen sculptuur zagen, hakken, slijpen, schuren en polijsten en vervolgens er een blok beton van maken, ten minste dat zal het zijn als het betonspecie volledig is gedroogd en dus keihard. Uiteraard is het plan om dan weer te gaan hakken maar waarschijnlijk vooral niet te veel. Het eindresultaat is nu dus niet te weten en dat houdt de spanning erin. Je kan er niet gelijk aan gaan werken het moet eerst drogen. Net als met film kun je het niet gelijk aanschouwen want het moet eerst ontwikkeld worden. Elke dag kijk ik om die reden in de brievenbus ook met angst voor de brieven met drie rode kruisjes voor een eventuele oproep wat het zo voor mij belangrijke werk zou kunnen stagneren. Navelstreng kijkerij kan ik nauwelijks aan ontkomen want dit is een dagboek constructie, het veel grotere geheel waarin ik simpelweg gewoon niet meetel kan ik tot op zekere hoogte alleen door mij begrepen worden door steeds weer naar mezelf toe terug te refereren, met de steeds weer re-peterende vraag: Hoe is het ook alweer gegaan. De drang om beton te gieten had voor mijn gevoel ook te maken met het feit dat ik de week ervoor als een bezetene constant digitaal aan het monteren was voor mijn nieuwe film, alsmede het feit dat ik oude 16 mm filmrollen met vaak al restmateriaal nu eindelijk op die verkregen 16 mm mon- tagetafel rustig kon bekijken in plaats van door de projector halen en ik het niet stil kon zetten. Ik wil met mijn hoofd niet te veel in het verleden blijven hangen, maar het gebeurd wel steeds vaker. Is dat dan een kenmerk van ouderdom? Met de stedelijke Cineville Filmpas waardoor ik veel films kan zien word ik langzaamaan wel steeds kritischer wat betreft het onderwerp, maar geniet ook wel van de verschillende montagetechnieken en camera stand- punten, soms heel ingenieus en voor mij never ever haalbaar, dus probeer ik het te compenseren. De niet abstrakte filmvertellingen over bv ; Boy meets Girl vind ik niet interresant. In 1985 zal ik nog wel met die natuurlijke hormo- nen omhoog hebben gezeten gezien de toen noodzakelijk te maken korte films, allemaal begrijpelijk maar niet meer relevant. Om deze misschien niet spectaculaire gedachte gangen te kunnen openbaren was het eerst nodig om de vorige twee Aanzetten te schrijven om de derde laag te kunnen aan boren. Is er nog een vierde laag? En zo ja is die dan zwaarmoedig, lichtvoetig, neutraal, moralistisch, suicidaal of euforistisch. In de zeventiger jaren in de Maasstad huurde ik voor 500 Gulden per jaar een schoollokaal als atelier van de afdeling Kunstzaken en dat 10 jaar lang. Mo- menteel kunnen jonge kunstenaars geen werkruimte vinden in de stad Mokum. Dood zonde als we het hebben over het maatschappelijk algemeen belang en de uitstraling van de stad als geheel. De miljoenen ongebruikte vierkante meters kantoorruimte in de Randstad die wel worden bewaakt maar niet worden benut voor atelier ruimtes en of woonruimtes en die bovendien veel overheids geld hebben gekost en nog geen rendament hebben kunnen opleveren is een schande. Ook als de progressieve partijen aan de macht zouden zijn is het nog maar de vraag of zij dat lint zouden willen doorknippen ter overgave. 50 bij 50 bij 50 moet zich uitkristaliseren in het cement rondom de sculp- turen van natuursteen en dat duurt tien dagen. Het geluid voorkomend uit de vibratie van de snaren van een basgi- taar kan ik niet maken want heb niet zo'n instrument, wel gebruik ik daarvoor in de plaats de 2 dikke snaren van een gewone electrische gitaar, die basgeluiden kunnen natuurlijk ook met een keyboard worden geproduceerd.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||