Aanzet 360.
5-12-2010 Amsterdam.
Versteend Hout.

Toen ik dan eindelijk klaar was met het bevestigen van een mini statiefje op een van de oude reserve motorhelmen ouder dan 30 jaar kon ik er niet gelijk mee gaan werken, omdat de poleyster lijm eerst een dag moest drogen opdat het goed verzekerd vast zat. Want per slot van rekening moest er een camera op worden gemonteerd, vervolgens de helm op mijn hoofd en ikzelf op de motor. Op zich zelf al overigens een ongewild theaterstuk want daar gaat het mij niet om. Het gaat mij natuurlijk om die paar seconden in de traditionele jaarlijkse film vertoning. En in dit geval als dat nog lukt in de tijd voor de nieuwe film genaamd "Traject". Een paar dagen later kostte het enige moeite om de juiste camera stand te bepalen (want had geen assistent) maar de vierde opname bleek precies te zijn geworden wat ik overigens niet had bedacht maar wel aanwezig, namelijk de schaduw van motor rijdende man met een Romeins gelijkende helm. Dus het oorspronkelijke idee van kronkelige weggetjes tussen de weilanden van af een motorhelm gefilmd werd dus over-ruled door de uiteindelijk bij toeval geschoten schaduw partij die vele malen interessanter bleek. Maanden geleden al toen ik het idee ventileerde kreeg ik te horen; wij kennen iemand die zo'n helm met in- gebouwde camera heeft en kreeg op You-Tube voorbeelden te zien van hun vriend die op een kleine racebaan had gefilmd. Vandaag heb ik me vertild aan een sculptuur dat ik op een sokkel zette omdat ik het over een week moet inladen en elders voor een groepstentoonstelling hetzelfde moet doen. Met mij oudste zoon genoot ik in het Tropen Museum van de "Ladakh Monks" die een zang, dans en muziek voorstelling op het toneel neer zette. De twee vrij- kaartjes had ik gekregen van Fred Gales een Boeddhistiese radioprogrammamaker die vooral in de jaren tachtig van de voorgaande eeuw veel geluids opnamens maakte van mijn worstelen met staal en klank in verschillende ateliers door de tijd heen. In 1988 was ik er met de twee zonen voor de eerste keer tijdens een performance van; The Monks from Gaden Shartse Monastery met: "Sacred Healing Chants of Tibet". Waar ik ook afgelopen Zondagmorgen zo- als de voorgaande weekendochtenden in de auto op weg naar Ijmuiden met een Kajak op dak naar luisterde. En ook deze keer sinds het kouder is had ik er misschien helemaal geen zin in en heimelijk hoopte ik zelfs dat de schuin af- lopende kade te glad zou zijn vanwege bevriezing opdat ik een excuus zou hebben om niet te gaan. Paradoxaal ge- noeg had ik me dat bewust zijnde, gerealiseerd, en nam dus toch maar een handig stuk touw mee (des tijds nog gekregen van de Kapitein tijdens de WWIK jaren) voor het geval ik geen gebruik mocht gaan maken van dat glad- de excuus. Want tenslotte zeggen we allemaal wel eens Ja als we Nee bedoelen en andersom, althans bij de meesten die gecompliceerd uit meerdere lagen bestaan. Na zo'n ritueel met water ging ik een paar weken terug naar een plek in Alkmaar waar ik voor het eerst verschillende gepolijste stukken versteend hout zag, afkomstig uit Indonesie. Het liefst zou ik natuurlijk zelf zo'n versteend stuk hout willen bewerken, maar dan moet ik wel eerst dat materiaal kun- nen kopen. Dus wat zou de beste man willen hebben van Den Sint? Inderdaad; Gamelan Gongen en Versteend Hout. Oke Geintje, ik moet dus blijven roeien met de riemen die ik heb, zoals iedereen trouwens en met iedereen bedoel ik de andere kunstenaar musiciens met wie ik met de band zonder naam optrad in een cafe in Bergen die leeg was maar de drank gratis en waar we een uur eerder van de drie mochten stoppen, want de klanten zaten op een warm terras. Een bijkomstig voordeel van die Jamsessie in dat cafe was dat ik in een van de pauses aan een kunstenaar die al jaren Bass gitaar speeld of hij niet een oude bass gitaar te koop heeft, dat had hij niet maar ik mocht er wel een een paar maanden lenen, die ik dus de volgende ochtend ging halen en er gelijk een paar tracks mee op nam. En ineens voor de eerste keer in mijn leven werd ik mij plots bewust dat dat onder andere er al die jaren aan ontbrak. Ik gebruikte al die jaren de twee bovenste dikke snaren van een electrische gitaar voor die ondertonen, als compensatie, onbewust. Kortom, eens een amateur dus misschien altijd wel een amateur. Op de vroege Donderdag avond op weg naar een bioscoop waar een film draaide over een nepdocumentaire waarin het waarheidsgehalte er op een gegeven moment er niet meer toe doet, luisterde ik in de tram naar een radioprogramma van OBA Life en hoorde ik Flip Filz helder spre- ken over het toneelstuk waarin hij speeld en wat op het Spui in Den Haag in premiere gaat. Als kunstenaar in de Bij- stand waar ik niet trots op ben maar me er ook niet voor schaam, behoor ik een traject te volgen. Mijn voorstel was na schaakles geven aan jongeren om een cursus Keramiek te volgen, maar die bleek voor gehandicapten kreeg ik te- lefonisch te horen een dag later en een tweede door de Sociale Dienst te verkrijgen Keramiek cursus was bestemd voor diegenen die sociaal geactiveerd moeten worden en niet voor diegenen die maatschappelijk moeten worden ge- integreerd, waar ik toe behoor. Nadat ik me had vertild aan die steen deze morgen ben ik 10 Groene Amsterdammers gaan halen bij een politica en een aquarelist die een portret van een psychiater zal tonen op de Salon van Arti. Daarna lege DVD's gekocht op de A.C. markt en thuis verder gaan lezen in "Kinderjaren" van Maksim Gorki met op de cover een paard die een slee voortrekt in de sneeuw met erop een volwassene, twee jongeren en een doodskist en een hond er naast. Verder met de oudste de jongste zoon naar Schiphol gebracht die een maand gaat surfen in Mexico.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||