Aanzet 364.
10-4-2011 Amsterdam.
Resonantie.

De stand van de tienkamp die ik speel verspreid over meerdere weken na remise gisterenavond is: 3 voor de tegenstan- der en 2 voor mij. Moet ik de oprij plaat om de motor in de auto te rijden nou opklapbaar maken of lang aan een stuk laten zo als hij nu is en het dus op het dak moet vervoeren. Bij de vouwbare variant moet ik een uitschuifbare verstevi- ging bedenken om te voorkomen dat het doorzakt. Maar eerst moet ik een stapeltje strips naar de bibliotheek terug brengen en “De opstand der horden” verlengen, vervolgens brood en perssinaasappelen halen bij de Lidl en voor een inhaalslag van een galerie ronde is het nog veel te vroeg. Volgend jaar ben ik reeds een decennium weduwnaar die zelf de boodschappen doe en het keukenwerk, dat laatste vooral heeft een therapeutische zingeving omdat het je korte tijd totaal weg trekt van al het andere. Want je moet de uien snijden en een paprika en het vuur op tijd lager zetten, de oven op tijd uit maar nog vijf minuten gesloten houden, een ei iets harder koken en o ja een sinasappel persen al- vast voorbij de yogert. Verder sta ik daarbij altijd en als de zonen komen eten aan een gevonden en door mij zelf gerepa-reerde opklaptafel met of zonder vrienden dan eet ik meestal niet mee want ik wil de gevulde borden op tijd verwisselen en daarna onmiddellijk gelijk afwassen en dat geldt ook voor de pannen, want ik wil nooit nadat bezoekers zijn ver- trokken langer in de keuken verblijven. Meestal heb ik van te voren al een activiteit gepland die ik erna uitvoer en dat is meestal een film of nog even een steen een behandeling geven alvast voor de volgende dag. Pas geleden werd ik gebeld en geattendeerd op een herhaling op TV, ik vertelde dat ik geen TV keek en ook geen kabelaansluiting heb. Wel kon ik het bekijken bij mijn zoon op het internet, zoals ik soms ook gemiste radioprogramma’s beluister vanaf het in- ternet. Soms is er een handeling die je wilt verrichten maar die je nog niet kunt of wilt uitvoeren, alsof je op iets wacht maar niet exact weet waarop dan wel. Zo had ik het laatsts op een morgen net nadat ik van 7 tot negenen aan het schaak- boord had gezeten met mijn oudste zoon bij hem thuis, dat ik daarna al weer op weg zijnde naar huis toen ik voor een stoplicht moest wachten, ik de uitgever zag en hem een hand gaf waarna hij snel op de nog stil staande tram stapte. Thuis gekomen installeerde ik mij achter de laptop met Chess tutor for windows die ik drie kwart jaar eerder van hem had gekregen en begreep in ieder geval om te beginnen hoe het lessen programma in elkaar stak. Kortom door die se- conden ontmoeting s’morgens om negen uur kon ik ineens aan die opdracht beginnen in plaats van alleen maar tegen de computer spelen en overigens altijd verliezen, wat ik ook bedenk. De laatste jaren kan ik niet anders concluderen dan dat in de wintermaanden de expantiedrift aanzienlijk is gestold vanwege de kou. En nog steeds verwonder ik mij daar- over. De boorhamer machine heeft het na een jaar begeven, maar gelukkig heb ik er vele 14,16,18 en zelfs 22 mm ga- ten mee in natuurstenen kunnen boren. Voorlopig kan ik geen nieuwe aanschaffen, maar prijs mezelf desalniettemin gelukkig dat ik in ieder geval kan kijken naar de graniet of basaltsculpturen waar reeds een gat in is geboord met die- zelfde hamerboor. Hofdame N die de moeder van mijn zonen toen ze nog leefde zo’n tien jaar lang aan het ziekbed heeft begeleidt met nog een paar hofdames ging elk jaar wel een keer naar Sai Baba en bracht dan wat licht grijs fijn poeder mee in zakjes van gevouwen kranten papier. Ik heb de nu 85 jarige (op dit moment enigszins onwel zijnde) Goeroe nooit gevolgd maar gun hem wel 95 te worden. Een week geleden zag ik vanuit de kano in het Amsterdams Rijn kanaal een vrouwtjes eend die werd belaagd door drie of vier mannetjes en vandaag op de fiets vanaf de brug zag ik hetzelfde tafereel maar kon nu niet tussen beiden komen met mijn peddel. De BBC normalitair al decennia te ontvangen op 648 AM waar ik altijd naar luister voor het nieuws omdat zij altijd als eerste met newsitems naar buiten komen kan ik helaas niet meer beluisteren ook niet op de autoradio, het is kennelijk uit de lucht gehaald. Doodzonde, want in Holland komt men ten eerste er soms veel later mee en ten tweede nooit zo uitgebreid omdat wij nauwelijks eigen verslaggevers ter plekke hebben terwijl de Engelsen dat traditiegetrouw wel hebben. Help, we worden gekort op analises en gemanipu- leerd tot nog meer vervlakking zoals reeds sinds jaren het voor TV aanbieders bon ton is om de mensen te dwingen ge- lukkig te zijn en nog meer te genieten. Ik ben al langer dan een jaar niet bij een tandarts geweest omdat ik rekeningen niet eerst kan voorschieten om het vervolgens alsnog weer terug te krijgen van de Agis zorgverzekering. Die omweg als een tandarts niet direct zelf kan claimen bij de verzekeraar, haal ik absoluut niet, weet ik nu zeker want maakte een stu- die van de uitgaven en inkomsten. Ben me dan ook al een jaar bewust dat ik dus om die reden een andere tandarts moet zoeken. Als men noodgedwongen spaarzaamheid moet betrachten om toch nog net alle eindjes aan elkaar te kunnen knopen kan dat door gewone lieden worden geinterpreteerd als zijnde te behoudzuchtig of zelfs bekrompen maar het kan niet anders en al helemaal niet als ik toch weer wil proberen een korte experimentele film te realiseren. Inmiddels na een jaar wel gewend geraakt aan het kauwen met twee kiezen minder. Het trombone geluid is er niet beter of slechter op ge- worden en toch wil ik zelf een Gong maken van metaal terwijl ik weet dat de bestaande Gongen gemaakt van verschil- lende legeringen in trilling, vibratie, resonantie en klankkleur ten alle tijden meer betoveren.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||