Aanzet 366.
21-6-2011 Amsterdam.
Kraamvisite in Artis.

Vandaag moet ik mijn nieuwe paspoort ophalen er een kopie van maken en dat bijvoegen in een envelloppe met an- dere paperassen voor de Kamer van Koophandel. En deze avond speel ik schaak tegen de dame A en de heer J die ik beide notuleer om het na te spelen met mijn oudste zoon op de nog te komen vroege morgens van de dagen waarop hij met zijn jongere broer even geen klus heeft in het buitenland of in de provincie. Verleden Zaterdag blies en speel- de ik op de trombone, trompet en electrische viool bij de film “Dobra Voda” uit 2003 en de dag erop om 24.00 werd de korte animatiefilm “Elephant” uit 1977-78 gedraait zonder geluid met vervolgens als afsluiting van het Alkmaarse 3 daagse Somnia filmgebeuren, de film “Traject” waarbij ik als try-out voor het eerst het nieuwe gemaakte stalen sound sculptuur met behulp van er aan bevestigde contact microfoonns kon uitproberen met publiek. Het werk was Pro Deo maar een meegekomen schrijver en ikzelf genoten van een warme maaltijd en stukken taart. Om twee keer 14 minuten te vertonen ben ik een hele week bezig met de voorbereidingen. In feite pure waanzin maar ik ben er al een tijd mee bezig dus ga er dan nu ook maar mee door, want op deze eerste zomerdag ben ik 61 geworden, wat ik nog steeds niet geloof, maar als ik noodgedwongen vanwege het scheren mijn kop zie moet ik er wel aan geloven. De reden dat ik niet aarzelde toen ik telefonisch werd gepolst over dit project kwam denk ik eigenlijk door het feit dat ik Sloterdijks “Kristal Paleis” net had uitgelezen en het nog net op tijd bij de Bieb had teruggebracht en het feit dat ik een overdreven natuursteen gepolijst werkstuk binnen had gezet om het te fotograveren en er over na te den-ken, wat ik er aan moet toevoegen of juist weg slijpen. Wat is de quintessens, het speerpunt of de verlokking of de vertolking of is het gewoon uit liefde voor die materie en gereedschap? En dan ook nog eens Gereedschap waar ik alleen maar van kan dromen, want absoluut onbetaalbaar. De zwaartekracht valt nu eenmaal niet te ontkennen, net zomin als dat ik vooruit kan lopen op gebeurtenissen die niet hebben plaats gevonden. Kortom in technische zin blijft het dus betekenen; dan maar roeien met de riemen die je wel hebt. In een schaakpartij te Muiderberg die ik filmde en verloor maar niet daardoor, ging ik in het eindspel met de koning twee pionnen verdedigen terwijl ik er twee had moeten pakken van de andere kleur, bleek tijdens de analyse erna. Tijdens die 3 uur durende partij zongen twee jon- ge dames korte tijd onder het groene dak van dikke bomen Hollandse jeugdliederen, zoals men dat nog zelden hoort en al helemaal niet in de stad. Dankzij een geleend navigatie systeem kon ik die locaties vinden in die Noord Hol- landse stad die ik de eerste keer met een zoon uitcheckte. Een paar uur voor die eerste performance aldaar wandelde ik alleen in een dunne warme regen door een Hout langs een hertekamp naar een begraafplaats en keek naar de ste- nen.De fotograaf JB daar in het midden hoge Noorden die bij Galerie Ron Mandos heeft geexposeerd vertelde me in detail over boeren begrafenis rituelen die een week kunnen duren. Eten, drank, verhalen en sigaren en weer opnieuw. Hebben wij stedelingen iets verloren of hebben we het nooit gehad en wordt het daardoor niet gemist? Zondag in de morgen voor een korte windstotende kajak oversteek toen ik mezelf optuigde met zwemvest stopte een joggende dame, kleede zich uit nam gelijk een duiklang onder water, zwom terug, kleede zich aan zonder af te drogen en jogde weer verder. De hopelijk wijze lessen van een 61 jarige zijn dus inmiddels alreeds overbodig geworden, want het is simpelweg gemeengoed geworden. Lachend de peddel aan de boot met een touwtje te hebben vastgemaakt schoof ik het polyester in het onstuimige water. My Son van W Herzog is geen meesterwerk, daaraan tegen A L’origine van X Giannoli zeer zeker wel. In my Son moest zonodig weer een lillieputter te voorschijn getoverd worden omdat D Linch de film presenteerde; Holle Sunset dus. Europese films zullen kwa overtuiging altijd de bovenhand weten te behouden op de varianten van LA. Om de vrieskoelkast te ontdooien in een versneld tempo plaatste ik er drie pannen heet water in, terwijl ik voor deze vondst een halve dag moest wachten alvorens het te kunnen schoonmaken. De hoofdstukken over de filosofie van de globalisering wisselde ik om en om af met de verzen of gezangen of ‘Gatha’s’ uit het sanskriet van Inayat Khan ter verdieping van de mystieke soefi scholing. Om de verjaardag te vieren had ik eigenlijk een korte meditatieve motortrip willen maken zoals ik verleden jaar deed, maar had er simpelweg geen tijd voor, want moest de twee geregistreerde opnames van die twee life-performances analiseren, alvorens die tapes te wissen, bovendien regende het soms pijpestelen. Verder heb ik mezelf van het begin af aan onder curatele gesteld om gemiddeld niet vaker dan 1 keer per week op de motor te zitten want anders bestaat de kans dat ik te brutaal wordt in het verkeer, met alle theoretische gevolgen. De Brits-Indiase kunstenaar Anish Kapoor die ik al zo’n 25 volg, expo- seerde zijn gigantische opblaas sculptuur; “Leviathan” in het Parijse Grand Palais een Kristallen Paleis, eerder toon- de A Kiefer, R Serra en C Boltanski er hun grootschalige projecten. Op de eerste dag nadat het Baby Olifantje MUN- BA was geboren in Artis werd de korte animatiefilm; “Elephant” geluidloos vertoond.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||