Aanzet 370.
5-11-2011 Amsterdam.
Pakket Post.

Tijdens het bezoek aan de huisarts voor de gratis griepprik gelijk een afspraak gemaakt voor mijn rechter oor waar ik al een week last van heb en waarvan gebleken is dat de ‘weg denk geestkracht’ simpelweg niet adequaat genoeg was en dat geldt ook voor een rechter onderkaak kies. Meerdere maanden geleden ontving ik zo,n 4 of 5 keer pakketjes in mijn brievenbus gericht aan een zekere B de G (die waarschijnlijk niet bestaat) al de keren heb ik het linea directa te- rug gezonden naar de afzender nadat ik wel eerst een foto had gemaakt van die post waarop ik duidelijk had vermeld dat dit personage niet woonachtig was op dit perceel waar het naar verzonden was. Toen er daarna toch weer post ar- riveerde heeft mijn zoon het bedrijf gebeld om hen erop attend te maken en toch kwam er iets later weer een pakketje, dus weer direct terug gezonden en daarna kwam lag er weer een die ik bewust even in de postbus liet liggen want ging boodschappen doen en besloot het er daarna uit te halen en weer terug te zenden. Maar bij terugkomst was de post verdwenen iemand had dus kennelijk een sleutel die erop paste, vervolgens heb ik er gelijk een nieuw slot opgezet. En dat zelfde heb ik moeten doen met het slot van het opberghok want toen ik de reserve fiets wilde gebruiken kon ik er niet in, de sleutel paste niet meer en het was duidelijk zichtbaar om het slot heen dat iemand had lopen rotzooien. Voor het eerst inspecteerde ik de deuren van andere opberghokken en constateerde dat 6 andere ook bezoek hadden gehad, althans te zien aan hoe men het provisorisch had gerepareerd. Al met al was ik er toch wel weer gauw een kleine dag mee bezich door te boren, lassen, timmeren en verven. Momenteel zijn er camera’s gemonteerd in de entree hal en in de gang van de opberghokken. Iets waar ikzelf niet op heb aangedrongen en er tegelijkertijd ook niets op tegen heb. Momenteel druppel ik mijn rechter oor met ‘Primadonna’ olijf olie’ want moet ervoor terug komen bij de huisarts as- sistent omdat het uitspuiten de eertse keer niet lukte. In januari moet er een nieuw driedimentionaal werkstuk worden afgeleverd voor een groepstentoonstelling, dus zal ik me in de komende maanden niet kunnen storen aan het opgeleg- de “U zult nu verplicht gelukkig moeten zijn (zoals elk jaar om deze tijd) door weer alles op te moeten leuken” Want verdrietig zijn door na te denken, daar doen we niet aan. Of toch wel? Nou toch maar niet, hoedt je maar aan de angst voor de zee, juist door er maar toch wel weer elke keer naar toe te gaan. En ja het gebeurd natuurlijk wel eens dat ik in het donker nog, eerst even sta te kokhalzen van de walging en vrees alvorens in te stappen, maar gelukkig is er dan nog niemand te bespeuren, alhoewel ook daar inmiddels (je geloofd het niet, of juist wel) ook camera toezicht is van- af een hoge paal op dertig meter afstand maar nog niet infrarood want dat is de volgende stap. Mijn route is dus let- terlijk te volgen. Op de achterzijde van een foto van een ‘Duo Graniet Piece’ schreef ik; Gefeliciteerd met de geboorte van den eerste zoon PJF en moge hij net zo duurzaam opgroeien als de graniet soort op ommezijde uiteindelijk is ont- staan. Etc. Om mezelf weer te confronteren met de mogelijkheden van het schaken die ik niet ken en of weer vergeet heb ik dit keer een boek geleend van Dokter Euwe in plaats van de Amerikaan F of de Rus K of de Duitser N. Waar ik me al jaren aan erger zijn de te vel brandende ‘Uitgang’ boordjes in sommige bioscoop zaaltjes en in sommige geval- len ervaar ik het letterlijk als een soft beam onbedoeld maar toch gericht op het voor mij heilige screen en al helemaal als het een film betreft waarin uiteraard heel bewust zeer spaarzaam door de regisseur de scene’s zijn belicht. Ook ik inmiddels ben kennelijk bevoorrecht elke maand een aanvraagformulier ‘Uitvaartpolis’ te ontvangen en elke keer van een andere club. Van de dichters Cornelis S en Justus H beide ver over de tachtig lente’s kreeg ik respectievelijk de dichtbundels: ‘Dansend Lichaam’ en ‘Nagekomen Teksten’. De heren kennen elkaar niet en hebben ooit een sculptuur van natuursteen van me gekocht. De eerste alvast voor zijn ‘Uitvaart’ en de tweede raadpleegt de steensculptuur als hij een echt belangrijke vraag heeft. Zelf als ik werkelijk iets wil weten (zo gemiddeld om het half jaar) raadpleeg ik het Orakel van de ‘I Tjing’. Vandaag langs gegaan bij een Galeriehouder die een decennium geleden een heus schaakboord en stukken (Grand Ecartement-pion 10 centimeter) in zijn Galerie had neergezet. En waar natuurlijk ook mee gespeeld kon worden wat niet gebeurde want had geen tegenstander. Vijf jaar later zette hij een groot Boudha beeld neer die niet te koop was. Ik kreeg verscheidene Kunstboeken mee naar huis en ging niet naar openingen. Laatst kocht ik de niet po- pulaire spruitjes, sneed het heel fijn en bakte het met eveneens fijn gesneden witlof want houd niet van spruitjeslucht. Tijdens het werk met klei hoor ik niet de oorverdovende grote haakse slijper of zware boorhamer en op de motor rij ik wekelijks gemiddeld niet meer dan 10 kilometer, meestal in een driehoek binnen de ringweg met twee ingebouwde pau- ze’s, want wil de rug, oren en de neusgaten niet te veel belasten. Kennelijk word ik ouder, doceer ik voorzichtig als een kleine vis in een kleine ronde kom. Wanneer en of mijn nieuwe korte film: ‘Caissa” zal draaien in de Maasstad tijdens het jaarlijkse Filmfestival weet ik nog niet want na het versturen van de DVD heb ik nog geen Entry-Form ontvangen. Naast de percussie staalgeluiden wil ik waarschijnlijk ook zo lang mogelijk gerekte elektrisch gitaar geluiden laten ho- ren, life of anderzijds. Ik ben nog aan het uitproberen. Dit jaar werd een zoutwater krokodil op de Filipijnen gevangen met een gewicht van 1075 kilo en zes meter 40 lang. De stereographer zal ik laten weten geen plan te hebben en daar- om maar gewoon te beginnen.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||