Aanzet 376.
21-6-2012 Amsterdam.
The Making of.

De Generale “Parcifal” van de Nederlandse Opera in het muziektheater met decor stukken van de Engels-Indiase kun- stenaar Anish Kapoor zag ik met een vriend en de vrijkaartjes had ik gekregen van het kunstenaar couple Lidia en Gus- taf Meist. Verleden week droomde ik van een stapel glasplaten die ik vond buiten bij het vuilnis en de dag erop vond ik zowaar een kleine ronde licht bruin getinte glasplaat die ik gelijk smolt in de oven op een reeds eerder gemaakte gipsplaat voorstellende schaakstukken in relief. Verder ontving ik de dertiende dichtbundel genaamd “Over God” van Justus Halbertsma in kleine oplage uitgegeven. Gisteren belde de photograaf Michiel Pallanders met de mededeling dat zijn beeldhouwers vrouw Marion een partij glasplaten te geef had staan in haar atelier en ik zei ik moet me nog even scheren, maar over 90 minuten sta ik aan de poort om de paaltjes uit de grond te trekken. Voor de groepstentoonstel- ling tijdens de eerste twee weken van september moet ik kiezen uit de paar enigszins redelijk gelukte experimenten; keramiek en gesmolten glas. Ik moet er eerlijkheidshalve wel aan toe voegen dat 80 % van die experimenten van de 6 afgelopen maanden als niet gelukt moeten worden beschouwd. Na iets meer dan twee jaar gemiddeld 3 a 4 films per week te hebben gezien (Cineville kortingspas) zou ik eigenlijk meer en meer niet alleen dat eindproduct willen aan- schouwen maar liever nog “The making of” dus: hoe kwam het tot stand. Helaas zit dat er dus niet in. Steeds vaker vraag ik mezelf na afloop van het 2 uur zitten op het meestal rode pluche in kritische zin af; wat heb ik gezien? Voegt het iets toe aan wat ik al wist? Heb ik geestelijk wat meer rijkdom verworven? En zo ja doet het mij dat perceel licht- voetiger vertrekken als dat ik er twee uur eerder arriveerde? Om te meten in hoeverre een film indruk heeft gemaakt moet ik meestal wachten tot de volgende dag, want pas dan word ik mij bewust welke personages een indruk hebben achter gelaten en waarom. Er bestaat een rieele kans ondanks veel studie en genoteerde schaakpartijen dat het kunnen er uiteindelijk niet veel beter op is geworden of erger nog dat het persoonlijke plafon al was bereikt en dat ik heel lang- zaam aan het zakken ben. Om daar een objectief uitsluitsel over te verkrijgen is het van belang om op een schaakclub dat na verloop van tijd te laten vaststellen n.a.v. de aldaar officieel genoteerde gespeelde partijen. (Elo rating). De mo- tor rijdt nog steeds, wel moet ik niet vergeten de ketting weer eens een keer in te vetten, verder is hij nog steeds te hoog afgesteld. Laatst op een zondagmorgen had ik mij verslapen op dat zelfde moment had ik in de kajak zeegolven moeten doorklieven. Vervolgens nam ik de vorige dag ontvangen post door waaronder een gratis toegezonden Kunstbeeld maga- zijn waarin een artikel over het Nationaal Glasmuseum in Leerdam waardoor ik onmiddellijk besloot die nog nooit door mij bezochte locatie te gaan bekijken. Daar na een paar uur te zijn aangekomen bleek ik er te vroeg, fietste twee dorpen verder en terug en bekeek de exposities en de werkperformances van 4 glasblazers in de glasblazerij. Zelf zou ik natuur- lijk dolgraag ter plekke het blazen (trombone) gelijk willen uit proberen. Bij navraag bleek dat te kunnen als ik 195 Euro kan ophoesten voor een workshop van 1 dag. Om de dag daar af te ronden ging ik met de kajak een tochtje maken in de regen op de rivier de Linge. De oudste zoon die een imker cursus volgd werd door een van zijn bijen bij een oog geprikt waardoor hij de volgende dag niet kon werken op 30 meter hoog. Een paar weken geleden viste ik weer een halve kies uit mijn mond. Nou ja als 62 jarige kun je overigens ook niet echt iets beginnen tegen buikjes vorming. Toen de zonen een weekje gingen zeilen met vrienden in Friesland bezocht ik hen daar op een morgen, daar voor al had de jongste zoon me gevraagd of ik niet een paar dagen mee wilde gaan maar ik vertelde hem dat ik mij wilde blijven concentreren op mijn werk en eigenlijk mijn post niet wilde verlaten. Waarschijnlijk overdreven maar zo voel ik het nu eenmaal. Gips heb ik ten onrechte in het verleden altijd als een voor mij onbelangrijk materiaal gezien, tot dat ik het absoluut nodig bleek te hebben bij het glas smelten in de oven. De cherry blossom is al een paar maanden voorbij, in het plantsoen waar ik op uit kijk heeft de plantsoenen dienst om een voor mij onbegrijpelijke reden vijf stammen doorgezaagd, ook nog een keer net voordat het in volle prachtige bloei zou staan. Ook het onnodig verwijderen van zit banken in de open- bare ruimte doet mij pijn in het hart en zo kan ik nog wel een tijd doorgaan. De enige manier om deze vormen van schijnbaar onbelangrijke bestuurlijke vergrijpen tegen te gaan zou zijn om zelf de politiek in te gaan. Uiteraard is dat vanwege de energie geen optie. De zonen werken nu 2 weken in Berlijn en bezoeken tussendoor de galeriewijken om te pijlen. Dus na de catharsis op de Linge in de kajak en daar natuurlijk zonder zwemvest, arriveerde ik op tijd voor een film die avond in het Eye Filmmuseum waarbij ik ongewild meerdere keren in slaap viel maar dat lag niet aan de film. En ja het kan waar zijn dat ik het mezelf opgelegde drukke programma juist zo heb geconstrueerd opdat er geen tijd is om eenzaam te zijn. De verschillende artistieke inhaal manouvres dus het me eigen maken van door mij nog niet beproefde disciplines vergt letterlijk al mijn tijd en voor ontspanning lees ik de Groene Adams. Ik fotografeerde een totaal vervallen perceel langs een dijk. Waarschijnlijk ooit eens een boerenknecht huisje met later wat aangebouwd en er achter een volkomen dicht gegroeid lapje grond. Als project kan ik om te beginnen het plaatselijke kadaster bezoe- ken, dan de eigenaar en/of makelaar vinden en er dan achter komen dat ik daar geen geld voor heb. Dat kan dus of niet.
Oplage 16. Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||