Aanzet 379.
31-12-2012 Amsterdam.
Duik in Durgerdam.

Zowel gisteren als vandaag om kwart over vijf opgestaan zonder wekker want er was geen noodzaak. Op kerstavond overleed een van de Artischakers waarmee ook ik competitie schaak had gespeeld sinds 2001 en jongstleden zaterdag vond de begrafenis plaats in Hilvarenbeek. De eerste keer dat ik een Spookfactuur ontving in oktober belde ik gelijk de Kamer van koophandel en vervolgens Steunpunt acquisitie fraude in Apeldoorn, die adviseerde mij om een aange- tekende brief te sturen om opheldering te verkrijgen daar dat bedrijf telefonisch niet te bereiken was (want er werd nooit opgenomen) dat advies volgde ik natuurlijk direct op en kreeg die brief ongeopend weer terug. Dat koste me dus 7 euro 50. En bij de volgende Spookfactuur van waarschijnlijk diezelfde club onder een andere naam wilde ik niet weer een aangetekende brief versturen. Het was vooral die eerste keer dat ik mij daar ontzettend druk over maak- te. Eind deze zomer wilde ik de gebruikelijke zee kajak training vanuit Ijmuiden verwisselen voor Velsen Noord en dan dus uitsluitend in de Branding hetgeen betekend onmiddellijk de 100 % in plaats van langzaam aftastend afsteve- nen op steeds grotere golven, want dat betekend een half uur heen peddelen en een half uur terug. Om bij de branding te komen moest ik dan wel weer een heel stuk lopen met kajak op een zelf gelaste beugel met eraan twee wielen. On- danks het feit dat ik wist dat ik vroeg of laat ononkoombaar in die branding zou omslaan viel het toen dat dan dus op een gegeven moment plaats vond nog tegen om die volgelopen kajak al happend naar lucht naar de kant te trekken. Het reddingsvest heb ik voor de eerste keer goed kunnen testen. Kortom na dit dan dus enkele keren te hebben gedaan om de week dus onderste boven aldaar uit die kajak glippen, werd ik mij heel langzaam bewust dat ik waarschijnlijk deep down inside gewoon een duik in de branding wilde nemen en ben dat toen om de week inderdaad gaan doen dus zonder kajak op de fiets naar de branding en wel met een reddingsvest en wetsuit aan. Na de Nederlandse Filmfesti- val week waarin ik de film “Caissa” live begeleidde door de Aanzetten ‘Vertraging’ en ‘Versnelling’ voor te dragen en soms half zingend, had ik enkele weken nodig om me geestelijk voor te bereiden omdat zelfde ritueel zoals in Velsen Noord elke dag twee weken achter elkaar dus zonder kajak en peddel maar wel in wetsuit en reddingsvest ge- stoken uit te voeren in Durgerdam want dat kost minder benzine bovendien hoef ik me dan niet te ergeren aan de vele stoplichten op weg naar zee die lang op rood staan ook als er verder totaal geen verkeer is. Het water was inmiddels logischerwijs na een maand een stuk kouder geworden. Om het Bedenkings meganisme van te voren uit te schakelen of op z’n minst te minimaliseren trek ik thuis al voor het vertrek (met moeite zoals altijd) dat wetsuit aan onder een blauwe werkoverall zodat ik op de plek waar de duik moet plaats vinden eigenlijk niet meer terug kan. En de regel is dat ik pas weer naar de auto mag rennen als er daadwerkelijk een korte totaal onder water zijn heeft plaats gevonden. Natuurlijk hoop ik na verloop van tijd beter tegen die verschrikkelijke kou te kunnen, zoals ik ook hoop het Schaken beter te kunnen gaan begrijpen door momenteel lid te zijn geworden van drie schaakverenigingen, maar het is zeer wel mogelijk dat het in de wishfull thinking lade behoord te worden geschoven. Na die twee weken Duik in D kreeg ik een overlijdingskaart van Moniek T. en de vermelding dat er een uitvaartdienst zou plaats vinden in De Duif kerk, waar ik een kort filmpje schoot genaamd; “Narrow Escape” en waarvan ik de DVD naar Rudy L. stuurde. Vreemd genoeg had ik daar ter plekke pijn in beide bovenarmen, zowel voor, tijdens en na het filmen. Mijn verklaring is dat dat komt door het niet peddelen tijdens de korte duik. Graag zou ik het een en ander willen lezen in begrijpelijk taal over de effecten van lichaams temperatuur verschillen op het bloed, het hart en de spieren. Voor een korte Ode aan de Dode Ton L. de danser zaagde ik een polyester kano over de lengte door in de film: “Mare Librium” . Vandaag bracht ik twee stenen op de motor naar Ger R. daar hij destijds in Utrecht twee keer in de rij stond voor gambia’s na de vertoning van mijn korte film en het was de tweede keer op de motor dat ik de zware leren rijlaarsen van de vrij- willig uit het leven gestapte Hein L. na een jaar kijken durfde aan te trekken. De honing die ik van mijn oudste zoon kreeg is bijna op hij heeft voor het eerst een eigen bijen volkje en al de dingen die je daarbij zoal nodig hebt heeft hij mij op een rustige locatie laten zien. En de jongste realiseerde met twee vrienden in een bos in Belgie een grote hou- ten golf van een enorme partij gebruikte planken die na een buitenfestival in de Noord oost polder meegenomen mochten worden als hij zelf een vrachtwagen kon regelen. Een week zagen en timmeren, toen een twee daags gebeu- ren en daarna helaas weer afbreken. Ik schat de overslaande golf op de foto van het internet vier meter hoog en twin- tig meter breed. Verder las ik een autobiografie over Bertrant Russel en Spinoza en het boek Genesis getekend door R. Crumb als graphic novel. Buiten is men al uren aan het knallen en heb ramen aan beiden zijden open gezet want dan hoef ik er niet live bij te zijn.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||