Aanzet 380.
1-1-2013 Amsterdam.
Twee Pakjes Boter.

Op de eerste kerstdag maakte ik met de oudste zoon een kanotrip op het ijselmeer in de regen maar met tegelijkertijd de zon. Acht dagen ervoor nadat ik s’nachts een mede club schaker thuis had afgeleverd na een externe schaakpartij buiten de stad (en waarbij ik had verloren van een 15 jarige schaker) begaf de auto het, oftewel de remblokken aan de rechtervoorkant bleken totaal versleten. Staal op staal dus een tergent geluid. En tien dagen later pompte ik extra lucht in de vier banden vanwege een partij stalen buizen voor een vriend die ik een jaar geleden het had toegezegd daar ik er zelf toch niet meer aan toe zou komen. Verder gaf ik hem de oven die ik een jaar geleden derde hans gekocht had want hij was na een recente reparatie opnieuw doorgebrand hij weet er wel raad mee want heeft gouden handjes. Bo- vendien ben ik er voorlopig wel mee klaar na de vele noodzakelijke experimenten ten aanzien van het bakken en of glazuren en het glas smelten. Tot op zekere hoogte begrijp ik de werking van hitte. Op de gebruikelijke plekken zal men het uiteraard nooit toestaan om korte tijd het deksel te lichten, om vervolgens die fantastische kleuren en visuele bijverschijnselen te kunnen aanschouwen van gesmolten glas. De jongste zoon had me uitgenodigd mee te komen naar zwitserland waar een huisje was gehuurd om in plaats van te surven op golven van de zee dat zelfde te doen op het glooiende sneeuw. Maar na hier goed over te hebben nagedacht bleef ik bij mijn besluit om daar niet op in te gaan liet uiteraard wel merken dat ik die uitnodiging op zich zeer waardeerde en dat zelfde gold voor een uitnodiging om bij vrienden op oudejaarsavond langs te komen in den lande. Gisteren kreeg ik een fles rode wijn met de naam; “Vre- delievend” en eergisteren vroeg men mij of ik een of twee kratten bier wilde meenemen, maar ik bedankte. In de toe- komst zou ik wel een klein rood Canta karretje willen hebben, aangenomen dat ik dat dan nog steeds overal gratis mag parkeren. Toen ik anderhalf jaar geleden vier grote nieuwe haakse slijpers als objecten filmde voor de film waar ik toen mee bezig was kon ik ineens dat verschrikkelijke geluid van 1 machine niet meer aanhoren en heb toen ook niet meer langdurig met zware machines gewerkt. De maat oftewel de emmer was vol. Nu dan dus inmiddels al iets langer dan een jaar gewerkt met klei en lately gesmolten glas. De inmiddels uitgekristalliseerde vormen van klei door elke week een kleine te realiseren (volume 2 en een half pakje boter) willen bijna altijd symetrisch zijn en doen zelfs enigszins barok aan ik zou niet willen zeggen decoratief, het wil een harmonische spanning ten toon spreiden en geen spectakel, elke keer een klein dansje een paar geluids tonen en misschien wel van een cello. Van de uitgever M ten Raa kreeg ik het grote klassieke boek van het Taoisme genaamd; Zhuang Zi om de wintermaanden en meer, mee door te komen. Aan Moniek T had ik geschreven dat ik in mijn familie archief verder zou gaan zoeken naar een foto van mezelf als vijfjarige huilend gezeten op een olifant in diergaarde Blijdorp, na haar performance in Tilburg met olifant. De clubschaker Peter de L. exposeerde in Pulchrie op de Lange Voorhout, de oudste zoon ging mee en we genoten van de fietstocht van en naar Wassenaar waar ik de auto parkeerde. Na zeg maar een klein half jaar te schaken bij 3 Clubs plus Arti wat een overkill lijkt is inmiddels duidelijk dat ik een juiste keuze heb gamaakt, ik moet alleen conce- quent heel streng zijn met het week patroon en passent komt het goed uit met de circa 30 jaar steen arbeid die nu niet meer zo zwaar weegt. Op de vrijdagavond club kreeg ik te leen een letterwerk gewijdt aan Marcel Duchamp en zijn kunst die op z’n wat oudere leeftijd meer en meer plaats moest maken voor de schaakmanie en op het laatst alleen dat nog maar deed. Of het er ooit nog eens van zal komen lijkt mij onwaarschijnlijk maar ik koester nog steeds de droom een tuintje te hebben om vervolgens een selectie natuursteen sculpturen op hun juiste plek ten opzichte van elkaar neer te zetten. Ik denk nog steeds met veel liefde en passie aan de vijver met 16 stenen er om heen die ik in de tuin van de moeder van mijn zonen destijds mocht realiseren toen ze nog leefde. Het platte land tegen de tijd dat ik een AOW toelage mag genieten is waarschijnlijk geen optie, omdat het er op lijkt dat ik de stad nodig zal blijven hebben. Het schaakleer proces, de constante aanvoer van nieuwe films, de vaakal spannende exposities in het galeriewezen en de bibliotheek niet te vergeten. De stedelijke horeca en de cafe’s zijn voor mij een streng afgebakend gebied waar ik in principe niet mag komen, want heb geen creditcard. Ook destijds in Parijs was het maken van films het allerbelangrijk- ste en zette al het andere ervoor opzij en dat geldt natuurlijk ook voor de sejours in de US, GB en Tokio,waar ik mooie herinneringen van heb. En tijdens de Cherry Blosom tijd in Holland doet het mij altijd pijn in de ziel te merken; dat als alles prachtig in volle bloei staat het dan niet echt wordt gevierd!! Oftewel dat het lijkt alsof de meesten in stad het niet eens in de gaten hebben. In de tuin van PP die nog les had van Joseph B in D mocht ik wat stenen in bruikleen neer- zetten. Het is 10.25 Nieuwjaarsdag en ik hoor geen knallen wel hoor ik zacht de zingende Tibetaanse monnikken die nog precies hetzelfde klinken als alle voorgaande eerste dagen van het jaar. Laat ik een wierook branden voor al die bij- zondere vrienden die ik mag kennen en natuurlijk niet te vergeten het theelicht kaarsje op het altaar.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||