Aanzet 381.
31-3-2013 Amsterdam.
Startsein.

Het manuscript van FFF las en corrigeerde ik in zeven keer, alleen tijdens de laatste circa 70 bladzijden begon het mij te irriteren dat het subject die in dat verhaal op een terug reis is, weer in gedachten terugkeert naar waar hij zojuist na 300 pagina’s van was vertrokken. Dit bespraken we in de rokerskamer van de A sociteit waar ik een schaak competitie partij moest gaan spelen tegen P. De vijfde versnelling dus de overdrive van de auto begaf het een maand geleden dus afgelopen vrijdag heb ik hem figuurlijk met pijn in het hart en letterlijk koppijn laten ophalen voor de sloop, want de dag erop zou hij APK gekeurd moeten zijn. Anders was ik er nog mee blijven rijden. Het heeft me in januari gelukkig nog wel meer dan twee weken elke dag met de oudste zoon in Wijk aan Zee gebracht, waar ik voor het eerst van mijn leven deel nam aan een tienkamp schaak op het Tata Steel Chess. Ik huiverde ervoor wel tot op het laatste moment, maar de zonen gaven me goed bedoeld een zetje in de rug. Twee keer voor aanvang moest ik bijna overgeven en een keer dacht ik dat ik flauw zou vallen van de spanning tijdens het middenspel. Vijf keer werd remise aangeboden en 1 keer bood ik het zelf aan, twee gewonnen en 1 keer verloren. (1 van de 2 gewonnen doordat tegenstander uit Den Haag niet kwam opdagen) Kortom voor mij de meest spannende gebeurtenis dit jaar. En momenteel met een veteranen tour- nooi bezig. Iets voor half vijf wordt ik automatisch wakker ook als ik het niet wil, dus ook afgelopen woensdag nadat ik remise had gespeeld de avond ervoor tegen JG in de sociteit en na twee en een half uur ging ik een partij na spelen met de eerste zoon en dat afsluiten met een 5 minuten snelschaak. Na een boekje te hebben gelezen over eigenaar- digheden van schakers besloot ik gedwongen met de wekker 1 uurtje te rusten, werd om 13.30 gebeld met de mede- deling “Uw klok loopt al een half uur” nog bezig zijnde met die eigenaardigheden van de S monnikken vroeg ik ver- dwaasd, 1 uur begonnen hoe bedoeld U? U bent toch Laurens Luyken? Ja! Nou ik ben F en je moet tegen mij spelen met Wit op het Veteranen tournooi! OOHH! Ja nou weet ik het weer Ik ben nu onderweg. Twaalf minuten later arri- veerde ik op de locatie, groette de Arbiter en de female organisator, liep op mijn tenen de zaal in schudde de hand van zwart verschoof een pion en drukte de klok in. De tegenstander fluisterde nog even ik kan de klok zo dadelijk stiekum een stukje terug zetten hoor maar ik zei daar beginnen we niet aan. De 3 kwartier die ik achter stond kon ik alleen maar inhalen door snel te spelen en geen waaghalzerij en zoals soms geen 25 minuten nadenken voor 1 zet. Na vijf kwartier had ik de tijd ingehaald, (klokken staan gelijk) tegenstander rokeerde lang in plaats van kort en week na een schaakje de verkeerde kant op en iets later gaf ik mat. Moet er onmiddellijk aan toevoegen dat ik niet zozeer briljant gespeeld had alswel dat F meer dan een half uur duimen had moeten zitten draaien, wat natuurlijk niet bevoordelijk is voor de concentratie. Die avond speelde ik een Duo met Geri O bij de Raadsheer we haalden de zevende plaats en ik ging met 10 eieren naar huis voor de Paasdagen. Het persoonlijke Stenen Tijdperk is voorbij, daar bedoel ik mee dat ik in prin- cipe geen natuursteen sculpturen meer zal maken (op misschien een uitzondering daar gelaten als er echt toch een re- den voor is). Van mijn twaalfde tot mijn zestiende jaar beoefende ik heel fanatiek Atletiek, de dindag en donderdag- avond en de zaterdagmiddag en de zondagochtend. En heb in die tijd wel eens gedacht en gezegd dat als ik dat toen om welke reden niet meer zou hebben kunnen doen het leven voor mij op dat moment in mijn puber optiek geen zin meer zou hebben. Dat zelfde dacht ik een paar jaar later toen ik na de Kunstakademie Grafiek (etsen) beoefende en idem dito dacht ik dat over het ooit eens niet meer constant kunnen reizen. Ook had ik diezelfde gedachte nadat ik in Parijs met het schilderen was begonnen en weer later met het schijnbaar ontstuitbaar filmen. Kortom verschillende disciplines in verschuivende tijdvlakken op vaakal andere lokaties en omgevende populaties. Het is ongeveer 10 jaar geleden dat ik de brokken natuursteen aanschouwde gelegen aan het Ijselmeer in de Noord Oost polder en dat ik el- ke steen ervoer als een prachtig beeldhouwwerk, juist omdat hij niet bewerkt was met boorhamer, haakseslijpers, beitels, schuur en polijstschijven. Natuurlijk vond ik dat een gevaarlijke gedachte en genoot tegelijkertijd van dat nieu- we inzicht, maar vooralsnog besloot ik dat het niet waar kon zijn en borg het angstvallig weg uit mijn bewustzijn. Niet veel later kreeg ik een soortgelijke brainwave ten aanzien van films, zo van: zijn bepaalde situaties in ons dage- lijks leven niet al een film op zich en ook nog gratis en ook nu weer vond ik dat een te gevaarlijke gedachte, want con- sequent doorgetrokken zou ik dan ook nog op de gedachte kunnen gaan uitkomen om dan ook maar geen films meer te hoeven maken, dus ook deze hersenspinsels stopte ik voorlopig deep down in mijn onderbewuste en ging destijds vro- lik door met steenarbeid en films. Het schaken is inmiddels zonder dat ik dat bewust zo heb geconstrueerd een Kunst- project geworden en Nee ik ga al die Schakers waarvan 80 procent ver boven mij staan natuurlijk niet portretteren. Wel ben ik benieuwd wie er in mijn dromen naar boven komt drijven en waarom. Hebben sommige een verhaal zonder dat zij dat weten en zonder dat zij weten dat zij mij dat in abstracte vorm overdragen? En zo ja, kan ik daar dan wat mee in het algemeen belang? De allermooiste momenten is de stilte nadat de zwart spelers de klokken hebben ingedrukt na het startsein.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||