Aanzet 383.
8-9-2013 Amsterdam.
Radbout Edelhert.

Een veel jongere kunstenaar die ik al twee jaar niet meer had gesproken bezocht me gisteren s’morgens om negen uur vanuit een noordelijker stad. En bracht me als offer tien edelhert postzegels opdat ik weer Aanzetten zou gaan schrij- ven en versturen. Mijn oudste zoon en ikzelf hadden ooit een gerealiseerde installatie van hem aanschouwd die ik na uitleg intrepeteerde als ode aan zijn vader die nog leeft en ook had meegeholpen aan de tot stand koming ervan in een enorm grote hal die helaas niet meer bestaat. Ik kijk nog steeds geen TV bezoek wel meerdere keren per week de hoofstedelijke filmhuizen, maar verlaat wel steeds vaker vroegtijdig de zaal, waarmee ik niet insinueer dat het dus minder goede films zouden zijn dan voorheen toen ik dat niet zo frequent deed. Het Stedelijk Museum heb ik sinds de heropening nog niet bezocht want was het absoluut niet eens met de keuze voor de nieuwe directeur uit LA door het commitee van aanbeveling en de raad van toezicht. De algemene leden vergaderingen van de zes clubs waar ik contributie voor betaal dus ook de kunstenaars sociteit bezoek ik eerlijk gezegd nooit vanwege het feit dat ik zodoende eventueel verpletterende vijandschappen met anders denkende ontloop, bovendien zou het me kostbare energie vergen. Kortom een kwartier na aankomst van de edelhart donateur begaven wij ons naar de kano’s voor een trip op het Ij, want dat is verfrissender dan een pilsje, verder komen er een ander soort gedachten, bespiegelingen, associaties, vergelijkin- gen en gesprekken los hij zei dan ook na enig stilzwijgend peddelen, dit relativeerd wel zeg. Eigenlijk het zelfde maar dan in andere bewoordingen wat een andere kunstenaar uit de provincie 2 weken geleden zei tijdens een avondtocht op het water in de regen. Kunstenaars moeten tot op zekere hoogte elkaars psychiater proberen te zijn, het zal nooit echt vergelijkbaar zijn met de psycho analyse maar je kunt wel een stukje in de goede richting komen. Het komt maar zel- den voor dat een individu zonder inspraak of suggesties of op z’n minst bijsturing van anderen te accepteren de juiste koers weet aan te houden. En als het subject zich door de jaren heen heeft verschanst in een verbeten controle freak si- tuatie zo van; Ik wil niet dat anderen iets doen, want ik wil alles zelf doen en daar dan niet aan toe komt omdat het te veel hooi op de vork is, ja dan zal de omringende natuur voetje bij voetje door de jaren heen de supervisie bijna onge- merkt overnemen en het bouwsel overwoekeren. Natuurlijk kan men af en toe wanneer angst beleefd op de deur klopt snel een rook gordijn optrekken, maar zoals we weten is rook niet stationair dus anderen zijn er maar kort mee te fop- pen, bovendien kunnen zieners zonder rontgen technologie direct door de rook heen kijken. Het boek der veranderin- gen heeft het in zo’n geval over “De nokbalk buigt door” waarvan ook de uiteinden niet sterk genoeg zijn voor het te dragen gewicht. Maar ja laat ik niet te veel azijn urineren want ook ik zelf ben natuurlijk verre van perfect, aan de andere kant is onder andere azijn wel nodig voor het tot stand komen van een salade. Zes dagen geleden lukte het mij ter nauwernood om een nog onbewerkte natuursteen in de auto te krijgen, vanwege zijn omvang en geen kraan was ik daar drie uur mee bezig. De volgende dag heb ik er alleen maar naar gekeken en weer een sigaar en koffie of karne- melk. De ochtend erop nog voor de zon te heet zou zijn begon ik 18 mm gaten te boren circa 25 cm diep om het uit- eindelijk in vier stukken te splijten om er drie van te gaan gebruiken voor een verticale lokking piece, daarna een dag om te slijpen en weer een dag om te schuren en polijsten. Twee jaar geleden had ik aanvankelijk min of meer besloten dat bouwvakkers werk te verruilen keramisch werk, maar kon het toch even niet laten. Verder kon ik het mij psycho- logisch permitteren daar het concept voor het kleiwerk na twee jaar daar mee te hebben geexperimenteerd is uitgekris- talliseerd. En dat laatste zal in volume niet groter of kleiner worden dan twee pakjes boter klei materiaal en bijna altijd in dezelfde glazuur kleur en de prijs nadat ik gepensioneerd ben zal dan liggen tussen de 1000 of 1300 euro. En maakt Laurens of Edward zich illusies? Nee in het geheel niet maar was ook niet van plan hiervan af te wijken. Aan het eind van het jaar zal ik galerieloos zijn. Van de twee is er al een gestopt en de ander stopt in December. De drie delen na- tuursteen welke ik in oktober exposeer zullen niet te koop zijn omdat ik op latere leeftijd dat werk niet zal kunnen eve- naren en ik misschien ooit nog eens een tuintje zal hebben. In het voorjaar zag ik het theaterstuk “Arianna” op een bui- tenlocatie in de stad waar ik ben geboren en het extra cadeau was de op twee dagen na de volle Maan. En een paar da- gen later na de volle Maan zag ik “Moby Dick-Het Concert” in de Stadsschouwburg met onder andere grote langzaam vliegende vissen boven de hoofden van het publiek en nee ik leed niet aan de Maanziekte. De regisseur van dit muziek- theaterstuk was een van de 43 kunstenaars met wie ik in 1984 in de winter na 22.00 in een twee persoons houten kano het Ij op ging. Daar een vriend deze zomer zijn bijna 90 jarige moeder niet kon begelijden voor een onderzoek in een ziekenhuis regelde ik op de valreep nog een hofdame om ons te begeleiden voor het geval er tijdens het wachten een sanitaire stop zou plaats vinden. De rolstoel van de moeder van mijn zonen die sinds 2002 niet meer nodig is heb ik daarna in langdurig bruikleen gegeven daar een vorm van amputatie misschien niet kan worden voorkomen. De dame in kwestie is kunstenares in hart en nieren en heeft wonderbaarlijk genoeg veel gevoel voor humor want we hebben toch gelachen en houden allebei van vuur.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||