Aanzet 385.
20-11-2013 Amsterdam.
Hooiwagen.

Zo eens per maand ontdooi ik de ijskast door alles er uit te halen en in een koelbox te plaatsen die ik vervolgens op het balkon zet. Plaats gevulde pannen met heet water in de ijskast na de stekker er uit te hebben getrokken en sluit de deur. En daar ik dan toch moet wachten alvorens ik de stukken ijs voorzichtig kan verwijderen maak ik in die tussen- tijd het gastoestel schoon want kook elke dag zelf, ruim voordat de dagelijkse schaakpartij een aanvang neemt. Twee dagen voor de volle maan op 17 october zag ik een theaterstuk genaamd de Nieuwe wereld symfonie uitgevoerd door uitsluitend oude van dagen in een seniorenhuis. En deze morgen verloor ik weer van de gepensioneerde politieke we- tenschapper V aan het schaakboord bij mij thuis. Vier dagen geleden een dag voor de volle maan aanschouwde ik een Griekse politieke tragedie over democratische idealen en hun keerzijde genaamd “Hyllos” in het Rijksmuseum van Oudheden. Net als in de politiek destijds maar ook nu heden ten dagen is het de geloofwaardigheid die ter discussie staat en die soms ook op het schaakboord medogenloos onderuit wordt gehaald. Met dit verschil dat men in de poli- tiek om de hete brei heen kan blijven draaien, uit kan stellen door te blijven liegen, valse verdachtmakingen om rook- gordijnen op te trekken en tegen beter weten in volharden in het ontkennen van wat overduidelijk zwart is in plaats van wit. Welnu in het Schaken daar aan tegen kan men met mooie babbels en eventueel onberispelijk gedrag en mooi colbert geen situaties recht praten als zij krom zijn. Destijds in NYC hoorde ik de sirenes van de uitvoerende macht minder frequent dan in het stadsdeel waar ik woonachtig ben. Op vrijdag 13 september toen ik in de auto stapte om de sterkere senior schaker P op te gaan halen om vervolgens op een neutrale locatie de degens te gaan kruisen be- merkte ik toen ik wilde wegrijden dat een autoband leeg was en tot mijn schrik ook nog een tweede. In mijn naiviteit dacht ik nog dat kwajongens het hadden laten leeg lopen. Ik stapte gelijk op de fiets om anderhalf uur later met een klein luchtpompje terug te komen dat ik aansloot op de sigaretten aansteker op het dashboard van het mobiel, maar de autoband raakte niet gevuld want bij nadere inspectie bleken zij te zijn lek gestoken. Van omstanders hoorde ik dat er in die straat die week al eerder drie auto’s het zelfde hadden ondergaan en iemand anders wees naar een connect car autoband die ook was leeg gestoken. Uiteraard ben ik gelijk aangifte gaan doen op het politie bureau en toonde hen de foto’s die ik had gemaakt. Ging naar een garage en informeerde naar de goedkoopste nieuwe banden en belde de ANWB voor vervoer. Die dag en de dag erop was ik er kotsmisselijk van en kon mezelf alleen enigszins temperen door actie te ondernemen die er in bestond om op de fiets in regenkleding s’nachts de straat op te gaan en aan alle jongeren die ik in groepjes in de buurt tegen kwam te vragen of iemand iets had gezien. En op de vraag van de jonge-ren uit oorspronkelijk het Rifgebergte gezeten op een terras waarom ik het juist uitgerekend aan hen kwam vragen ant- woordde ik dat ik het aan iedereen vroeg dus ook Turken, Surinamers en Hollanders. Natuurlijk was ik mij bewust van de absurde situatie waarin ik mij begaf maar ik vond dat ik iets moest doen en het resultaat was uiteraard nihil. Ik heb er aan gedacht om het niet op te schrijven want door dat ik met die materie bezig ben voel ik me weer even misselijk. Vreemd genoeg had men op het politiebureau geen andere meldingen binnen gekregen. En de verzekering kon niets vergoeden want ik had slechts een WA in plaats van All-risk. Verder hoorde ik als grap van vrienden dat in Parijs en Stockholm er gelijk de fik in werd gezet dus wees maar blij. Tijdens die tweede nachtelijke excursie zei iemand uit een groep jongeren die ik voor informatie vroeg over de dertiende; meneer u heeft een spin op uw pet en ik zei ja alles is mogelijk en toen ik zo’n drie kwartier later thuis arriveerde zag ik zowaar inderdaad een grote hooiwgen op mijn pet die ik voorzichtig verwijderde en in de plantenbak neerzette. Door dit gebeuren kwam ik er trouwens wel weer achter dat het reservewiel niet paste ben dus naar de sloop gegaan om een juiste velg en tweede hans band te halen die ik trou- wens regelmatig moet bijvullen. Tijdens de hete dagen afgelopen zomer ging ik verplicht elke dag het IJ op in de kano om bij voorbaat vormen van innerlijke onrust uit te bannen en moest dan vanaf plekken waar dat kon een of meerdere duiken in het water nemen ook als ik er aanvankelijk geen zin in had. Op een gegeven moment meerde ik af aan een drijvende kleine jachthaven waarvan de plateaux slechts zo’n 30 centimeter zich boven het water oppervlak bevonden. Dus daarvan af dook ik in het water en wilde me vervolgens weer op dat platform omhoog drukken maar dat lukte niet en met tussen posen bleef ik het proberen en daarvoor in de plaats direct in de kano proberen te klimmen kon ik natuur- lijk wel helemaal vergeten want dan zou hij omslaan. Dus bleef ik wat rond zwemmen in de hoop een trapje te vinden die er in de wijde omtrek niet was te zien ook niet vast zittend aan een van de zeilboten. Op een gegeven ogenblik was ik ten einde raad en dacht dit kan toch niet waar zijn, werd boos en vervolgens woedend op me zelf vond een hoek waar ik me op een vreemde manier door eerst mijn onderbenen op het platform te leggen me toch omhoog kon wringen. Ie- mand fotografeerde het met een telelens vanaf een balkon en na het uit puffen wilde ik mijn onmacht nog niet accepte- ren en nam weer een duik waar ik spijt van kreeg want was veel langer bezig om via diezelfde hoek omhoog te klaute- ren. Net als het schaken tegen een sterkere tegenstander die mij elke keer weer murf als een boxer in de hoek drukt.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||