Aanzet 390.
22-8-2014 Amsterdam.
Russische Verrekijker.

Een paar weken terug heb ik alle vijf schaaklidmaatschappen opgezegd. Om me een week later op te geven als lid bij een schaakvereniging waar ik nog geen lid van ben geweest, opdat ik ook die leer kennen. En aan het einde van de maand volgd een tweede schaakvereniging in Amstelveen, dus minstens een uur fietsen in mijn tempo in uiter- aard bijna altijd de regen. Het deed me overigens pijn in het hart om voor het moment tijdelijk afscheid te moeten nemen van de vertrouwde clubs waar ik het zeer zeker naar mijn zin had. Het voelde natuurlijk een beetje als ver- raad. Maar ik moet deze tijdelijke zwenking nu eenmaal uitvoeren in de hoop scherp te blijven of te worden als ik het niet was. Om de laatste korte film: "Mare Librium" te eren die als eerste direct op het internet werd gezet i.p.v. te vertonen op een festival zoals bij de vorige films traditiegetrouw het geval was geweest, begaf ik mij als pelgrim naar Velzen Noord zonder kano afgelopen zondag voor de tweede keer om te zwemmen in zee met zwemvliezen en duikbril en voor de zekerheid een zwemvest. Ik hoefde in ieder geval niet bang te zijn om om te slaan zoals in de kano niet onmogelijk is. De gebeurtenis die me dit deed besluiten (dus naar zee zonder kano) kwam door het feit dat ik op een ochtend op die locatie na er te hebben geoefend in kano binnen de pier want veel wind, door mijn in Tsjechie gekochte Russische verrekijker iemand krol steil zag zwemmen met zwembril ogenschijnlijk rustig mijn kant op komend. Na het minutenlang te hebben geobserveerd zag ik bruine benen en armen een zwart tee shirt en dacht even heel snel aan de mogelijkheid dat hij van een zeeschip was gedoken dus ik tuurde regelmatig 180 gra- den in het rond om te zien of de douane,loods of kustwacht in de buurt was. Het was eb dus een klein tijdelijk kort zandstrandje was de plek waar de groot gebouwde Afrikaan arriveerde en even voorover gebogen op adem kwam. Ik feliciteerde hem onmiddellijk met Great Man fantastic Wauw!! en hij nam het bescheiden in ontvangst en ver- voegde zich bij een vrouw die kennelijk had staan te wachten bij een suv automobiel. Uiteraard was ik me al gelijk bewust dat mijn fysieke uithoudings vermogen een evenaren onmiddellijk onbespreekbaar maakte, maar ik besloot wel zijn voorbeeld te volgen zolang het kan wat de temperatuur betreft. En daar is weer uit voortgekomen het be-sluit me te concentreren op het kajakken in De Branding waar je een kajak voor moet hebben van ongeveer 3 en een halve meter lang. Voorlopig moet ik me tevreden stellen met het ter plekke volgen en bestuderen van lieden die dat kunnen en een praatje maken ter informatie, maar vooral kijken hoe men een aanrolbulderende golf aanpakt. Dus 4 dagen terug 4 Brabanders en een vrouw in de Branding vanaf het strand met kaplaarzen vier uur lang gevolgd in de regen. Tijdens het Spa Chess Tournament waar ik een Tienkamp speelde haalde ik 5 en een half uit 9 partijen die ik als heel spannend ervoer. Na het betalen van de entry-fee had ik nog ruim een uur over voor het startsein van de Gong voor de eerste ronde dus ging ik doelloos wat fietsen en vond zowaar twee zwarte boxhandschoenen op een vuilnis container liggen, ik pakte het op en bracht het direct thuis en ging terug naar het science park voor de Gong. Van de mysticus Swedenborg kon ik niets vinden op de planken want die staan in het depot opgeslagen liet ik mij vertellen, nam een paar boeken mee van Meester Eckhart maar bleek me er niet echt in te kunnen of willen verdie- diepen. Vervolgens Anatoli Gavrilov met de zon die op komt en 53 andere verhalen. Maar wat ik werkelijk wilde lezen was De Circel van Dave Eggers maar moest genoegen nemen met Een hologram voor de koning want de Cir- cel was in alle bibliotheken niet voor handen en bovendien gereserveerd. Op de wachtlijst misschien? Dit overigens na: De vijfde winter van de magnetiseur van Per Olov Enquist waar ik nog nooit eerder van gehoord had en in de droom die erop volgde vertelde een overleden schaker terwijl ik aan het biljarten was dat hij me aan het eind van de week les kon geven over de korte en lange rokade. En wat de wekelijkse Cinevillepas films in de plaatselijke don- kere zalen betreft ben ik er achter gekomen dat ik het prettig vindt als er gelachen kan worden, maar dat komt na- tuurlijk niet vaak voor. Sinds de regentijd weer begon en de temperatuur langzaam daalde, dacht ik steeds vaker aan een natuursteensculptuur waar ik nog verder aan wil werken maar die ligt in het Noorden zeg maar een uurtje onderweg maar heb daar geen benzine voor want men gaat dan meerdere keren op en neer. En ophalen en er in Mo- kum aan werken is logies maar ik krijg hem niet in de GLX auto en heb geen trekhaak. Verder is het me nog niet gelukt te ontkomen aan de te doodernstige muziek tijdens het samen stellen van een soundtrack. Het lukt me nog niet er meer elasticiteit in aan te brengen en vooral er zelf ook van te genieten want als het klaar is gaat het in het archief en luister ik er niet meer naar, tenzij ik na enige tijd geluid nodig heb voorbij een filmpje. In tegenstelling tot wat men zou verwachten van een beeldhouwer vindt ik de laatste paar jaar onbewerkte natuurstenen meer en meer interessanter om naar te kijken dan ze bewerkt te zien door wie dan ook, ik heb er veel over nagedacht maar durfde het niet eerder te onthullen. Maar heb verder geen enkele spijt dat ik het soms moeizame pad ter verkenning van die materie heb mogen bewandelen en in feite bewust of niet daarbij door velen anderen werd geholpen die op hun beurt weer werden gezegend met hun bezigheden door andere goden omdat ze het verdienden.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||