Aanzet 394.
24-4-2015 Amsterdam.
Gods Tetter.

Bijna twee weken terug op een zondag morgen een korte kanotrip op het Ij gemaakt waarbij ik zoals gewoonlijk na enige tijd eerst het water aan de kuiten voel proeven, vervolgens het begin van de boven benen en daarna het dan ook langzaamaan in de kaplaarsen begint te zijpelen tot dat het natuurlijk dan ook het zit vlak bereikt. Bij de keren dat ik over steek op het juiste moment want van rechts komt er een rijnaak aan maar iets verder ook van links een dubbele brede duwbak, maakt het niet uit of je nat bent van wege een lek. Want het belangrijkste is dat je heel blijft en niet omslaat. Tijdens een oversteek is men natuurlijk extra alert en altijd bereid meer gas te geven, pas daarna mag men het weer rustig aan doen. Pas bij het afmeren na het moeizaam uitstappen merk je pas echt dat je water hebt gemaakt, trek de kano aan wal en draai hem om, drink hete thee uit de thermoskan en trek droge kleren aan. De Watergeest be- dankt me voor de Ode die ik hem bracht en herinnerd mij er aan het brood voor de zeemeeuwen en eenden niet te vergeten. Daarna had ik een afspraak bij mijn jongste zoon thuis om naar zijn in Drenthe net gekochte motor te ko- men kijken. Na een ongelukje ongeveer drie jaar geleden waarbij hij een stukje van een vinger verloor en wat verder gelukkig nog goed voor hem afliep had hij er kennelijk geen zin meer in en gaf de motor na een half jaar stilstand aan een vriend in Den Haag. Maakte met een andere nog wel een trip in Azie maar was verder 'Motor af'. Doordat zijn oudere broer er een had gekocht in Overijssel en hij er ook een keer op mocht rijden raakte hij weer in de ban.Toen ik dus bij hem arriveerde op mijn motor aanvankelijk alleen voor de brunch bleek ook de oudste zoon aanwezig en daar het al weer 4 jaar was geleden dat we ooit gezamelijk een rit maakten, besloten we naar wijk aan Zee te rijden, want het was een mooie dag en hun kunstenaars vriendinnen waren de deur uit. Ik was er alleen niet op gekleed maar de kou viel mee. Op de heenweg hield ik me gedeisd achter hen en kon hen goed observeren en op de terugweg nam ik de leiding maar gebood hen mijn rij stijl niet te volgen. (want iets te risico vol) Zoals ook ik zelf de duivelse buik- schuivers bewust niet probeer te evenaren. Want te gevaarlijk en het zijn er maar een paar die dat echt beheersen, overigens ook een kunst. Twee weken later voor ik toen eindelijk weer naar Ijmuiden wilde gaan vulde ik met een waterpomp de drie kano compartimenten met het water uit het Ij om de lekjes precies te kunnen localiseren en ging met polyesester aan de slag. Ondanks het feit dat ik vele jaren met experimentele films bezig was kan ik helaas niet altijd de rust en het geduld opbrengen om naar geprojecteerde video beelden te kijken in de gallery's of musea. Zoals laatst tijdens 'Art Rotterdam' ik wederom niet rustig op de bankjes de geprojecteerde beelden tot mij wilde nemen. Wel schaamde ik mij tegen over mijn zoon die later vertelde dat hij er eigenlijk wel naar had willen kijken, O sorry kerel had dat dan gezegd. Na een club schaak avond herinner ik mij pas bij thuiskomst welke gezichten ik die avond niet heb gezien. Na een partij die ik niet heb verloren pas ik er wel voor op me euforisch te voelen of te gedragen om- dat ik weet dat het mij kan overkomen na 4 keer niet te hebben verloren de week erop 5 keer op een verschrikkelijk ingenieuse tactische manier constant onder druk wordt gezet, waarbij je het gevoel hebt er eigenlijk nooit echt de nitie gritie van hebt begrepen of het ooit nog zult doen. Een enkele keer hoor je wel eens zeggen ik schei er mee uit, maar de volgende week zit het er natuurlijk toch wel weer. Verslaafd aan de spanning. Zoals de meeste schakers kan ik bij thuiskomst niet gelijk gaan slapen. Dan maar eerst lezen om een paar uur later toch nog even snel de verloren of niet verloren partij snel na spelen vanaf het notatie formulier. Deze Aanzet wil ik af hebben voordat mijn oudste zoon vandaag terug komt uit Londen met misschien wat kijk en lees voer of verhalen over wat hij heeft gezien in de Tate gallery en andere exposities twee dagen later vertrekt hij naar Mexico en kan dan de laatste twee Aanzetten lezen tij- dens de vliegreis. Externe aangelegenheden kunnen er dus toe bijdragen dat ik vind dat ik onmiddelijk 2 A viertjes moet schrijven opdat hij het voor mij op het internet (Luyken. Org) kan zetten want ben zelf nog steeds digibeet en misschien ook wel bewust. In de bioscoop waar ik gemiddeld 3 of 4 keer per week op het rode pluche zit wordt niet gecommuniceerd ook achter het schaakboord idem dito. Eveneens het doorklieven van water is een eenzame bezig- heid of het produceren van een kunstwerk. De vraag is; is dat erg, of inmiddels allang niet meer. Ook het vraagteken bij het woord zielig is denk ik in feite overbodig vanwege het feit dat men in principe altijd al alleen was, het viel al- leen niet zo op. Tot dat er iets weg valt waar je aan gewend was. Op de vele oude opgenomen telefoon gesprekken met vrienden die ik heb bewaard, schaam ik mij nu over de uren lange oeverloze gesprekken over in feite niets. Of- tewel vertaald onzekerheid, onvolwassenheid en het uiteindelijk nog niet volledig gefocust zijn. Als ik mezelf zou tegen komen als toenmalige praatpaal, zou ik geergerd zeggen hou nou in Gods naam een keertje je Tetter. S.v.p. Deze morgen werd ik gebeld door een 72 jarige kunstenaar die al een keer achterop de motor had gezeten zonder angst naar Haarlem en terug met de vraag of ik tijd had deze middag voor het schuiven van 32 stukjes hout op hout. Deze 2 Aanzetten geven me weer de plicht 2 experimentele filmpjes te componeren als bijvoegsels op het internet.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||