Aanzet 410.
16-03-2018 Amsterdam.
Kleine doorbraak.

Net voor dat de schaaktienkamp ”Tata steel chess” in de eerste maand dit jaar begon en waar ik 3en een half uit ne-gen haalde, besloot ik nu eindelijk een provider voor een internet aansluiting te zoeken. Er werd me geadviseerd om het glasvezelnet te gebruiken in plaats van de telefoon lijn. Het duurde zo’n vijf weken voordat het uiteindelijk toch de telefoon lijn internet aansluiting werd vanwege het feit dat de glasvezel aansluiting na vier monteurs bezoeken helaas niet bleek te werken. Vanwege een niet te vinden kink in de kabel ergens in het gebouw. Gisteren tijdens de eertse ronde van het Veteranen schaak tournooi twijvelde ik op het kritieke moment om twee stukken te offeren met als gevolg dat het initiatief uit mijn handen weggleed en ik de partij na vier uur verloor. Jammer genoeg weet ik nog steeds niet hoe ik zelf de nog te maken video filmpjes op het internet moet zetten. Dus de werkplek een zeecontai- ner aan het IJ heb ik dus sinds vier maanden vrijwillig opgezegd na er 20 jaar te hebben gezeten en heb er gelukkig nog geen spijt van. Men zou kunnen zeggen een gedeeltelijk afscheid van de wapenen. Tien jaar geleden heb ik als proef op meerdere lokaties buiten de stad met gereedschap en stenen en een aggregaat voor de stroom voorziening gewerkt en dat lukte zolang het niet regende. Dus toen al realiseerde ik mij dat het technisch mogelijk zou zijn te kunnen werken zonder vaste werkplek. Als ik na een schaakpartij een kans heb laten schieten blijft dat toch een beetje geestelijk aan je knagen en soms ook in de navolgende dromen. Dus verleden jaar om deze tijd was ik bezig met het inkorten van twee kano’s als voorbode om de zeecontainer aan het IJ te ontruimen wat bij elkaar zo’n 7 maanden duurde. De transition van hard labour te weten: in natuursteen boren, zagen, hakken, slijpen, schuren en polijsten alsmede lassen van metalen, naar Digitaal werken met beeld en geluid, heeft dus nu inmiddels plaats ge-vonden. Waar ik onmiddellijk aan moet toevoegen dat ik nog een kleuter ben op dit gebied en de hulp van vrienden onontbeerlijk is. Ook met de nieuwe filmcamera aangeschaft als offer voor de digitale God moet ik nog mee leren werken. Soms staat de motor een week stil en op bepaalde hoogtij dagen rij ik als een driftig baasje kris kras door de stad en daarbuiten van de ene zaak naar de andere om de prijzen te vergelijken en het nodige materiaal aan te schaffen. Gerard K legde me de werking van de camera uit en Anneke B plaatste progamma’s op de PC opdat ik een filmpje in 5 bestanden door HandBrake kan halen en het vervolgens op ‘YouTube Aanzetten’ kan plaatsen. Imaginaire interview: Dus meneer Luyken in dit voor U nieuwe tijdperk waar anderen al bijna twintig jaar mee bezig zijn, hoopt U een platform te hebben gevonden? Nou ja ik kan het in ieder geval ergens achter een winkel- ruit zetten ook al is er geen verkoop model. En al doende op deze manier het kunstenaarschap toch een serieuse kwinkslag geef. Een sculptuur is tastbaar en een filmpje met eigen sound op YouTube is dat niet. Hoe leuk of aar- dig het misschien ook moge zijn. Op 7 feb. Belde het Filmmuseum met de vraag of ik bereid was een Japanse stu- dente de volgende dag te ontvangen voor een interview bij mij thuis. Bij binnenkomst vroeg zij of ze het mocht filmen en ik zei natuurlijk kan dat en wees haar op mijn camera die al gericht klaar stond. Op dat ik later eventueel ook op de aparte audio opname kan nagaan wat ik ook alweer heb gezegd. Aan het eind van de dag had ik geen zin om me uit te sloven in de keuken maar had wel toegezegd dat zij alles in huis mocht filmen. Daar zij honger had stopte ik de auto voor een avondzaak en zei koop maar wat je nodig hebt en dan kunnen we naar die buiten lokatie om een vuur te maken in een hangende grote schaal langs het water om vervolgens spek te offeren. Het beeld mate- riaal van het interview heb ik als behang gebruikt voor de YouTube Aanzetten; 406+7+8+9. In tegenstelling tot ver- leden jaar om deze tijd heb ik vreemd genoeg nog niet in de kano gezeten. In het weekend s’nachts door gewerkt en de volgende dag om de achterstand van negen maanden weg te werken met de gereedschappen: DVD recorder- Minidisk-videocamera en geluids apparatuur. Voor de Japanse studente vertoonde ik twee films die ik in 1980 in Tokio had geschoten, te weten “Tatami”16 min. en “Kunitachi”12 min. beide op 16 mm geschoten toen zij nog niet was geboren. Vanavond speelde ik extern voor de schaakclub in Muiderberg tegen een Amsterdamse club, ik gaf een paard weg opdat ik Remise kon maken. Woensdag, Dinsdag en Maandag verloor ik. De nieuwe camera heb ik nu precies 1 week maar heb nog geen meter geschoten. Ander achterstallig werk vereiste voorrang, zoals het op- ruimen van de werkkamer en het installeren van extra opberg planken en de ruimte herindelen vanwege die Digi- scherrmen. Tijdens de laatste week van December ging ik naar musea in vijf verschillende steden met natuurlijk de fiets mee in de auto. In diezelfde maand ook veel doeken gekocht en direct in serie’s geschilderd. Ten eerste had ik daar gewoon weer zin in en had de tijd en ten tweede kon ik mezelf zodoende afschermen van Sint en Kerst geweld. De zwart-wit geschilderde doeken gaan over energie en spanning en hopelijk de weerkaatsing ervan op mijn ziel.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||