Aanzet 421.
04-12-21 Amsterdam.
Bang oud mannetje.

Een aantal maanden geleden besloot ik na bijna een jaar weer eens een aanzet te schrijven, toen ik over de helft was gaf de laptop het op, niet echt verwonderlijk want was al meer dan tien jaar oud. Een vriend haal- de hardschijf eruit maar die tekst kwam niet meer boven drijven, ook al had ik bij mijn weten elke zin gesa- ved. Diezelfde vriend die niet bang is computers open te maken belde mij een week geleden op met de me- dedeling dat hij een andere laptop voor me had die ik vervolgens gelijk ben gaan ophalen. En daar ik nog steeds een digibeet ben en verder heel langzaam van begrip ten opzichte van die materie vroeg ik hem me niet te veel uit te leggen wat betreft de mogelijkheden, want dat ben ik dan meestal op weg naar huis bij het volgende stoplicht compleet vergeten. Een vriendin was zo vriendelijk om een paar dagen later de boel aan te sluiten, want dat lukte de digibeet niet. Vannacht droomde ik dat ik in 1 keer drie injecties kreeg en dat er zachtjes op mijn voorhoofd werd gedrukt wat me een mystiek gevoel gaf. Verleden week droomde ik over mijn eerste schilder leraar (toen ik 10,11,12 en13 jaar was) en zijn vrouw die ik bezocht op hun woonboot. Waar zij in werkelijkheid nooit op hebben gewoond bovendien is zijn vrouw jaren geleden al overleden maar in dromen kan veel zo niet alles, ook ik zelf droom regelmatig over de moeder van mijn zonen. De podcasts van BNR beluister ik elke week en sinds kort ook die van Maarten van Rossum van de 101 afleveringen heb ik er reeds 60 van beluisterd, meestal liggend in het donker. Ik kijk nog steeds geen TV en dat al sinds 30 jaar. In het tijdschrift van MvR ben ik niet geintereseerd wel zijn stem en natuurlijk wat hij te zeggen heeft. Een van de oude kano’s heb ik regelmatig op het dak van het busje klaar staan om als het nodig is voor het geestelijk welbehagen onmiddelijk te kunnen toeslaan oftewel om een mogelijke vorm van onrust bij voor- baat te kunnen dempen. In de voor laatstse poging om een aanzet te realiseren (welke tekst dus verloren ging) verhandelde de reis die ik maakte als 18 jarige door het Midden-Oosten te weten Turkye, Syrie, Liba- non en jordanie. En het feit dat iedereen waar ik mee sprak de wens koesterde om naar Europa te gaan. De foto’s maakte ik met een dubbel reflex 6x6 vooral in Beiroet, de heenreis deed ik liftend en in bussen en soms in taxi’s en in een zo’n taxi rit belandde ik in een zandstorm en ondanks het feit dat de auto herme- tisch was afgesloten kwam het zand toch binnen kan ik mij nog goed herinneren. Ik heb het dit jaar gelukkig maar een keer meegemaakt nadat ik zeilend voor de wind heerlijk naar een eindpunt was gevaren en er tot mijn verbijstering na het zeil te hebben opgevouwen er achter kwam dat ik op de terugvaart simpelweg niet vooruit kwam al peddelend zelfs niet met twee lichte electrische schroeven. Meerdere keren werd ik het riet ingeblazen en elke keer als ik er met veel moeite uit was los gekomen en weer een klein beetje op weg was blies de sterke wind en golven de neus van die tweepersoons kano ongewild naar stuur of bakboord waar- door ik weer minstens 100 meter werd terug geworpen. De neus stak voor deze situatie iets te ver omhoog want zoals altijd zat ik alleen achter in die kano zonder kiel met een zware accu plus die twee schroeven. Het was aan het eind van een meer en ik verkeerde in feite in een ‘Cul de Sac’ Toen ik na meerdere verwoe- de pogingen steeds maar weer werd terug geworpen besloot ik voorin gehurkt peddelend als een gek schre-wend ‘dit kan niet waar zijn’ door de golven te klieven nu de neus minder manipulatief voor de windstoten was. Dus uiteindelijk vond ik dus een manier om terug te komen, ik was er wel van geschrokken en dacht een moment dat ik de boot aan wal moest trekken en over land naar de auto te lopen. Tijdens de zomer- ben ik welgeteld dertig keer gaan skien in Velzen-Zuid, Zoetermeer 20% en Landgraaf twee uur achter el-kaar. Aantrekkelijk vind ik dan altijd de temperatuur en na het incident arm uit de kom een paar jaar geleden mag ik van mezelf absoluut niet meer proberen te springen. Nee, nee niet doen! Tijdens afdalingen mag ik me wel permiteren een 360 graden draai te maken, ik verlies dan wel snelheid maar als het op een graci-euse manier kan worden uitgevoerd geeft dat wel voldoening. Verder behoefd het achteruit skien nog veel oefening want ben nog te bang ergens tegenaan te kleunen. Ondanks deze Indianen verhalen ben ik desal- nietemin in feite een bang oud mannetje geworden, want een grote afstand van huis durf ik niet aan. Want O er kan iets met de auto gebeuren en O ik kan de ANWB niet bereiken want de telefoon werkt niet en O de auto moet in een dorp gerepareerd worden en O er is geen betaalbaar hotel en O dan moet ik een cam- ping zoeken en in een tent gaan slapen in plaats van in de auto. Kortom Bang,Bang waar ik me overigens niet om schaam. En de term Light-Weight-Bushcrafter die ik me een paar jaar geleden nog durfde te noe- men trek ik nu met de staart tussen de benen en het hoofd laag tussen de schouders terug! Op 12 Novem- ber in de Industriele Groote Club verloor ik van Hans Buhm die een Schaak Simultaan gaf op de 34 ste zet en op een na de laatste speler aan het boord van de 21 spelers van de Sociteiten; De Maas, De Witte,De Kring, Arti et Amicitiae en van de Club waar we te gast waren. Ik speelde heel voorzichtig en verdedigend en plaatste de partij op de website ‘Luyken.Org’. Het wandelen,fietsen en auto rijden met de klein kinderen neemt een belangrijke plaats in, want nu kan het nog en je weet maar nooit. Verder ziet het gebit er niet best uit dus daar moet dan maar aan gewerkt worden. Of zoals ze in Adam zeggen het is geen porum dus hou je mond maar (dicht).
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.

||o-[ Edward Luyken ]-o||