Aanzet 429.
5-5-24 Amsterdam.
Nooit meer Springen.
Maandag jongstleden maakte ik een heel korte trip in de twee persoons kano bij Durgerdam en de eerste keer dit
jaar zonder wetsuit maar wel een regenbroek en versleten regenjas lange kaplaarzen maar was de handschoenen
vergeten. Borg de zeer verouderde kano die ik elk jaar wel weer moet repareren met glasvesel en polyester op
en ging naar huis om de bladerdeeg broodjes met appel en gedroogde vruchten in de oven te doen opdat ze om
tien uur geserveerd konden worden voor de wekelijkse ochtend schaakpartij met klok en notatie formulier om
het daarna zoals altijd zet voor zet te kunnen analyseren. Meestal hebben we de partij om 13.30 wel uitgewron-
gen. Normalitair lees ik dan de kranten van een week lang die me zijn gedoneerd. Ditmaal echter besloot ik dat
niet te doen en me te gaan concentreren op het ski en snowboard springen. Na een dik half uur besloot ik nog 1
jump te maken alvorens de ski schoen te verwisselen voor de snowboard schoenen, nou na de eerste heuvel de
tweede en toen vervolgens de hoogste die me vataal werd. Ik maakte zo'n afgrijselijk smak waarbij ik lag te
schreeuwen van de pijn en me tegelijkertijd in eerste instantie niet kon bewegen 1 ski zat nog aan mijn voet de
andere had ik verloren plus de ski stokken. Twee skiers kwamen naar me toe en vroegen of ik iets had gebroken
en ik zei dat weet ik nog niet en vervolgde met kun je mijn ski uit doen dan blijf ik even liggen om bij te komen.
En ze hebben de twee ski's en stokken netjes naast me neer gelegd en na enige tijd strompelde ik langzaam naar
beneden naar de kleedzaal waar ik er lang over deed om me om te kleden. Las vervolgens de kranten in de auto
want pas om 19.00 zou ik op de kleinkinderen gaan oppassen. Daar aangekomen met onderweg pijnscheuten
tijdens het schakelen zei mijn zoon direct O nee daar komt niets van in ik geef je pijnstillers en breng je naar
huis. Ik pruttelde nog even tegen maar gaf me toen over, want het was waar dat ik ongecontroleerde harde ge-
luiden maakte tijdens voorzichtige bewegingen. Thuis aangekomen bleek ik alleen in een stoel te kunnen slapen
dus niet liggend. De huisarts kon niet constateren of het een gekneusde of gebroken rib was. Wel heb ik inmid-
dels besloten nooit meer te springen op de latten of het board, dat hoogte punt heb ik bereikt en gelukkig ook
gefilmd anders zou ik het zelf later niet meer geloven. En inderdaad de keren dat ik met goed gevolg door de
lucht heb kunnen zweven was werkelijk Goddelijk en verslavend maar hier moet ik het echt bij laten, want een
volgende keer kan het wel eens heel slecht aflopen. Dus ter zijner tijd als 74 jarige alleen nog maar braaf en rus-
tig afdalen op latten of board. Het fanatieke trainen werd de laatste ander halve maand steeds minder urgent
daar het beoogde doel min of meer bereikt was, dus vanaf begin najaar 23 tot nu exact 89 keer op en neer gere-
den. Er waren trouwens al tekens aan de wand dat ik moest gaan dimmen in de vorm van pijn in de knien waar-
door ik slechts 1 keer in de week ging. Thuis ben ik "Pijn" van B.E van Dorens en "Woede" en "Luka en het Le-
vensvuur" van Salman Rushdie gaan lezen. En ja ik was en ben wel enigzins Bang en schaam me daar ook niet
voor. Ook weet ik niet wanneer ik weer hersteld zal zijn. Destijds na de arm uit de kom waar ik ook vreselijk
van was geschrokken had ik ook beloofd niet meer te springen maar heb me er toen op een gegeven moment
niet meer aan gehouden. Des al niettemin ben ik wel blij dit avontuur ooit te zijn aan gegaan omdat het nu nog
kon en over een x aantal jaren om diverse redenen waarschijnlijk niet meer. Een schaker noemde al deze activi-
teiten puberaal. Ik ben daar toen niet op ingegaan en dacht misschien is hij onbewust niet echt tevreden met zijn
minder avontuurlijke leven. Regelmatig komt het voor dat ik in een droom vrienden tegen kom. Jammer vind ik
het dat ik de meeste namen van vrienden in Amerika, Engeland, Frankrijk, Australie en Japan me niet meer kan
herinneren en ze dus ook niet kan vinden op het Internet. De laatste maanden wel meer films gezien zo'n 4 of 5
per week want kijk geen televisie en stond minder vaak op de sneeuw. En na inmiddels 799 podcasts te hebben
beluisterd van BNR zakt mijn aandacht langzaam weg en wordt soms zelfs misselijk over de toestand in de we-
reld. Regelmatig zie ik een film in de bioscoop niet uit of val in slaap. Tegenwoordig rook ik twee sigaartjes per
dag, een in de morgen en een in de avond. De Vlaardingse Kunstenaar Rob Janssens is wegens geheugen verlies
opgenomen en was destijds op de Akademie van Beeldende Kunsten (tegenwoordig Willem de Koning) een
ware vriend. Tot mijn schande heb ik hem nog niet bezocht, zou het kunnen zijn dat ik voor straf die schans-
spring crash heb gemaakt? Ook de 91 jarige Engelse beeldhouwer Carlos Granger moet ik bellen om te infor-
meren hoe het staat met zijn laatste werken voor een Expositie in Duitsland. Zijn vrouw Josine Bokhoven is ook
opgenomen en runde 24 jaar lang de gelijk namige Galerie in A'dam ook van haar ondervond ik veel steun. Van-
wege de lange rijen voor het Rijks en Van Gogh Museum ben ik er al jaren niet meer geweest en bij betalen
voor het Stedelijk naast de museum jaarkaart doe ik uit principe niet.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.
|
|