Aanzet 431.
21-10-24 Amsterdam.
Tand trekken.
Het is iets meer dan 5 maanden geleden dat ik de laatste twee Aanzetten schreef en 6 dagen na de skispringcrash
waardoor ik 2 maanden uit de running was. Gekneuzde ribben wat ik nooit meer wil meemaken, dus zoals ik in
een vorige Aanzet had gezegd "Nooit meer springen". Wat dus betekende dat ik het minder spannend vond zo-
wel op de skies als op het snowboard. Ik ging nog wel om een beetje in vorm te blijven maar steeds minder. Ook
het schaken op de dinsdagavond liet ik aan me voorbij gaan wat ik al meer dan 20 jaar gewend was te doen.
Verder was het een bewogen jaar want alle ramen aan de voor en achterkant van mijn woning moesten worden
vervangen zoals trouwens ook bij alle buren en ook werd alles aan de buitenkant opnieuw geschilderd. Moest dus
regelmatig thuis aanwezig blijven. Ook voor de glasvezel kabel moest ik meerdere keren thuis aanwezig blijven
dan voor de eerste monteur dan voor de tweede en vervolgens voor de derde, bovendien was ik als klant verplicht
contact op te nemen met de buren onder mij want door hun huizen moest die kabel worden doorgetrokken. Maar
die moesten elke dag naar hun werk en konden niet zomaar van 8 uur in de morgen tot in de middag thuis gaan
zitten wachten. Kortom na heel veel heen en weer lopen en briefjes in de brievenbussen en telefoontjes met die
buren en kantoor van KPN werd dat werk verricht wat ik al in 2018 tevergeefs had geprobeerd. Dus dat bedrijf
had me dus ook nog opgescheept met noodgedwongen extra huiswerk. En het Internet gaat trouwens niet sneller
dan over de telefoon lijn wat ik al 6 jaar gebruikte. En het vernieuwen van de kranen van douch en wasbak in de
badkamer verliep ook niet echt soepel. De werkzaamheden voor de ramen betekende dat ik veel kunst moest weg-
gooien want zowel aan de voor als aan de achterkant stond het vol. De tripjes met de kleinkinderen in de kano
is nu met de herfst wel weer even voorbij en ben blij dat het meerdere keren heeft kunnen plaats vinden want ben
mij maar al te bewust dat zij snel groter worden en dat die soort activiteieten op een gegeven moment voorbij zijn.
Binnenkort zal ik noodgedwongen met pijn in het hart afscheid moeten nemen van de Fort Transit Diesel want
mag er na 1 januari 25 niet meer mee in de stad. Ik kon er de motor mee in vervoeren een fiets of bakfiets een ka-
no op het dak en ik kon er in slapen. Weliswaar kon ik er al een paar jaar niet mee Parijs in wat met de vorige
diesel een x aantal jaren toen nog wel kon. Voor mijzelf is het op zekere hoogte een luxe probleem maar voor
kleine ondernemers en zelfstandige een absolute ramp. Heb inderdaad al jaren het gevoel dat heel veel dingen
langzaam maar zeker steeds verder worden ingesnoerd. Ook zie ik al jaren steeds meer hekken en of liggende
boomstammen om je de toegang te kunnen ontzeggen. Met een kano kan men in de meeste gevallen nog wel
op plekken komen waar men normalitair geen toegang heeft. Met de kajak op zee heb ik dit jaar maar beperkt
kunnen doen en een keer van de Noordpier naar de Zuidpier was ik vergeten dat het eb was dus stroming naar
buitengaats en de wind van het land kwam en dus ook de golven dus moest extra hard weken. En de paar keer in
de branding waren er te weinig golven om goed te kunnen surfen. Vreemd genoeg dit jaar weinig galeries of
musea bezocht. Wel bracht ik een bezoek aan de kunstenaar Rob Janssens in Vlaardingen in een instelling waar
ik wel even naar moest zoeken want wist wel de straat maar geen nummer. En bezocht ik Carlos Granger op
een verdieping waar hij niet van af kan vanwege hoge leeftijd en te stijle trap alsmede zijn vrouw Josine Bok-
hoven een voormalige galerie houdster in een tehuis in Gelderland die me gelukkig herkende. Het is dus een tijd
geleden dat ik het een en ander van me af kon schrijven dit te maken hebbend onder andere met mijn welbekende
digitale computer problemen. Zoals schijfjes die ik ergens in schuif en er dan te lezen is 'No Disc' of 'Data on-
bekend' of 'No Signal' als alles toch echt is aangesloten, om horendol te worden dus. Alsof je steen aan het
hakken bent en er wordt gezegd 'Geen beitel in de hand' of 'Geen hamer aanwezig' of 'Geen steen te bekennen'.
Vroeger kreeg ik nog wel iemand aan de lijn bij Parkeer diensten bijvoorbeeld tegenwoordig is her een computer
die me keer op keer zegt uw vraag wordt niet begrepen dus formuleer ik de vraag elke keer op een andere manier
maar het blijft doof tot dat je na een kwartier iemand aan de lijn krijgt die het ook niet weet en het aan iemand
moet vragen en na 7 minuten krijg je eindelijk antwoord. Maarten van Rossum heeft meerdere malen in zijn Pod-
cast over deze Kafka toestanden zijn mening geuit over tal van voorbeelden waar hij zelf mee te maken heeft ge-
had. Op 29 juli moest ik een tand laten trekken en de tandarts gaf wel een injectie tegen de pijn en hij vertelde
zijn assistent hoe zij hem er draaiend uit moest wat niet lukte ik schreeuwde het uit van de pijn want die injectie
werkte niet dus kreeg ik een tweede injectie die ook niet werkte uiteindelijk trok de tandart zelf de tand eriut
terwijl ik het schreeuwde van de pijn. Het gebruikele gevoel in de spieren van de mond na de uitwerking van de
verdoving had ik niet. Toen ik mij op de gang aanklede hoorde ik de tandarts en assistent hard lachen. Moet ik
een andere tandarts gaan zoeken?
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.
|
|