Aanzet 434.
20-11-25 Amsterdam.
Achterautobank.
Van januari tot september kon ik gebruik maken van een benzineauto maar kon er geen parkeervergunning meer voor
krijgen wat wel een paar weken ervoor in december nog zou hebben gekund, een ingewikkelde en niet bekende nieu-
we regelwetgeving voor oudere benzine auto's naast de reeds bekende regels voor oudere diesel auto's waarmee je
zelfs de stad niet meer mee in kon. Gelukkig kon ik die auto negen maanden met hulp van anderen parkeren op een
half uur fietsen vanaf mijn huis. Ook deze zomer heb ik mezelf kort aan de lijn gehouden en ben slechts in drie ste-
den op museumbezoek gegaan. En ben twee keer de zee op gegaan in de kano te weten 1 keer in Velzen Noord en de
week erna 1 keer in Hoek van Hollend waar ik notabene een uur langer op het water bleef omdat ik mij reeds verheug-
de op het bezoek aan de Vlaardingse kunstenaar Rob Janssens die ik na de Zee wilde bezoeken. Dus belde ik zijn
vrouw om te horen wat de tegenwoordige cijfercombinatie was om met de lift naar boven te kunnen gaan van dat op-
vang centrum voor mensen met parkinson. Tot mijn ontsteltenis vernam ik van zijn vrouw dat hij 5 maanden eerder
was overleden door een val uit zijn bed. Een paar nachten terug droomde ik dat mijn moeder 90 jaar was geworden
(wat niet kan want zij werd slechts 57) en dat het plafon in haar huis naar beneden was gevallen en dat er aan haar huis
moest worden gewerkt. Verder werd besloten dat Rob J een soort samenlevingspact met haar zou aangaan voor de
bureaucratie in die stad. Ook droomde ik over een kunstenaar in de provincie wiens projecten voor de zoveelste keer
in een droom goed verliepen waardoor ik het niet nodig achte te informeren naar hoe het hem verging. De auto die ik
nu heb met parkeervergunning heeft zeven zitplaatsen maar ik zit er meestal alleen in met ski of snowboard op de ke-
ren na dat ik de kleinkinderen van school ophaal. Dus overwoog ik al enige tijd om de Achterautobank er uit te ha-
len waardoor ik meer ruimte heb om er liggend in te kunnen lezen of slapen. Maar na die droom waarin mijn moeder
90 jaar zou zijn geworden en waarin ik haar over de rug wreef en mijn excuus aanbood voor het feit dat ik haar niet
vaak genoeg had bezocht en waarin mijn verontschuldiging werd geaccepteerd droomde ik dat ik die achterbank juist
nodig zou hebben als ik een project zou willen uitvoeren met zeven man. Maar in die droom werd niet duidelijk wat
voor soort project dan wel niet. Zou het met geluid of muziek te maken kunnen hebben of met een film of expositie?
Of een performance? Of met het schaken? Of zou het te maken kunnen hebben met het willen samen brengen van
een groep gelijk gezinden en daar dan mee optrekken? Vraag; naar wat of naar wie en waarom dan wel. Kortom veel
is onduidelijk dus wacht ik even met die achterbank eruit te halen. Zoals elk jaar ook nu weer verschillende keren
in de kano meestal alleen en soms met de kleinkinderen op het water en ook wezen zeilen met de jongste zoon die
een zeilboot heeft gekocht. Het is dus meer dan een jaar geleden dat ik een Aanzet schreef, is er het een en ander aan
het opdrogen of heb ik simpelweg niets nieuws te vertellen? Na dus een jaar de skies en het snowboard met rust te
hebben gelaten min of meer gedwongen o.a. door het niet hebben van een parkeervergunning ben ik weer begonnen.
En ja eerst even een paar keer vallen en dus hijgen en moeizaam opstaan vanwege het buikje en in het begin te veel
textiel om het lijf. Verder vond ik dat het verplicht was om mijn zoon die een huis gekocht had te helpen om er van
alles uit te slopen en weer op te bouwen onder het constant binnen monds gemompel "Dit is gekkenwerk". Zelf zou
ik er van mijn leven niet aan begonnen zijn en evengoed ook niet aan de opbouw en heb dus kunnen constateren dat
beide zonen meer doorzettings vermogen bezaten en ook technisch vele malen beter geschoold bleken dan ikzelf en
dat geld ook voor hun vrienden. Ook beluister ik weer de CD's van Ton Lutz die de "Odysseia" voor draagd in de
vertaling van Imme Dros. Sinds 2022 beluister ik elke dag de podcasts ten aan zien van de opmars en/of stagnering
van de verre Oosterburen. Ik kan me nog herinneren dat mensen in Tsjechie me vertelden in 90,91 en 92 dat de rus-
sen hadden gezegd we komen terug. In 91 realiseerde ik tijdens een symposium voor beeldhouwers in Horice het
steen sculpturen project "Turning Point". De film erover vertoonde ik in R'dam en Utrecht. Vreemd genoeg be-
schouw ik de inmiddels overleden kennissen en of vrienden niet als dood, maar alsof ze er gewoon nog zijn, maar
even niet aanspreekbaar. Als ik een middenklasse auto zie met een Oekraiens nummerplaat en een jonge man erin
denk ik A Hoe zit het met het slagveld? en B dat ik ook wel begrijp dat je niet vrijwillig door de gehaktmolen wil
worden gehaald. Regelmatig denk ik aan de meerdere keren dat ik in de USA woonde en werkte alsmede aan Parijs
waar we woonden en waar de oudste zoon werd geboren maar ook aan Engeland waar ik een jaar verbleef en als
kunstenaar projecten realiseerde en meerdere keren kosteloos werd geholpen om mijn motor op de weg te houden.
Oplage 16. Laurens Edward Luyken.
|
|